Ne feryat gerek, ne aðýt, Sessizlikte büyür en büyük zafer. Var olmak yeter, Ve bahar bunun en sessiz þahitidir.

Gürültüye alýþmýþ bir ruh, Acýnýn gölgesinden sýyrýlýr aðýr aðýr. Ne isyan taþýr, ne sitem, Sadece varlýðýn dingin huzuru kalýr.

Her nefes bir kutlama, Her an bir þükürdür aslýnda. Topraðýn sabrý, göðün enginliðiyle Ýnsanýn özü bulur kendi baharýný.

Ve iþte o an, Zaferin sesi duyulmaz kulakla. Kalbin derinliklerinde yankýlanýr: “Varým… ve bu bana yetiyor.”