Edebiyat ve Kültür Platformu
Vuslat Ateşi
Ateşten bir nehir, aktı özüme,
Yıldızlar serildi, gülen yüzüme.
Bu sevda simyası, beni bürüyen,
Ezelden ebede, aşkla yürüyen.
Gece bir tül gibi, serildi arka,
Göklerden döküldü, ilahi harka.
Sessizlik içinde, duyulan nefes,
Ruhumu kurtaran, o nurlu kafes.
Denizler şenlendi, senin adınla,
Toprak çiçeklendi, eşsiz tadınla.
Rüzgârda savrulan, binlerce çiçek,
Bu vuslat rüyası, en büyük gerçek.
Zamanın kalbinde, durdu bu saat,
Seninle başladı, sonsuz itaat.
Gönül kapısını, çalıyor bahar,
Karanlık silindi, bitti bu kahar.
Vuslat Ateşi başlıklı yazı NEJAT HOCA tarafından
21.03.2026 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
- Yorumlar 1
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.