Git Başımdan İstanbul

Kimim, hiç kimseyim

Ben kendini sende unutmuş yabancıyım

Ellerim bana ait değil, benim değil bu ağlayan gözler

Nasıl kalem tutar şimdiden sonra parmaklarım

Hangi avuntu ısıtır avuçlarımı hangi melek yalnızlığımı örter 

Ben ki basma kalıp bir hikayenin son molasıyım

Tüccarıyım klişe kelimelerin

Ayracıyım bir romanın en içli sayfasının

Git git başımdan İstanbul

Değmedi deniz kokan sokaklarına dudağım

Her şey rüyaydı yok benden alacağın

Yalancıydı mavi gök

Hayali bir rüzgardı yüreğimi titreten o nefes

Çocukluğumun ayak sesleriydi o gramofonda duyduğum güzel ses

Anne öpücüğüydü yakamoz

Şefkatti yosun

Gümüş renkli balıklardı umutlarım

Şimdi değil bin şiir

Bir dizeyi tamamlamak için bile gücüm yok

/Geceydi, karanlıktı çıkışsızdı sokaklar

Kasırgayla bulandı griye deniz

O tanımadığım düşman, o gemileri karaya vuran poyraz

Ben bir savunmasız, ben bir çaresiz

Sessizce kırıldı haysiyet

Dolandı bileğime o soğuk metanet/

Git başımdan İstanbul

Hep mi kahır, hep mi hicran

Bak işte

Bitti mürekkeple kağıdın dansı

Yüzümde siyahı giyinmiş bir şehrin yası

Dudağımda düş rengi bir öpücük gibi saklayacağım

Köpüren marmara'nın tuzlu tadını

Asi bir rüzgârla savrulan anılardır geride kalan….