Tek Valizle Başladı Belki De Hayat

Beslediği duyguların derinliğini bilmeyenler, onun sessizliğini zayıflık sandılar.

Oysa o suskunluk; bir okyanusun yüzeyiydi. Kalbindeki derinlik ve derin hisler gerçek gülüşler ile sahte gülümseme arasında kaybolurken, gözlerin derin bir nefes olur gibi sevgi soluduğunu ve o anın ölümsüz bir bakış ile kocaman dünyayı saran sonsuz aşk olduğunu anlamadılar. O sabah gözlerini ona açmayı öyle çok isterdi ki oysa karşısında duran başka bir melek onu izlerken buldu kendini ve hemen gözlerini örttü. Geri açtığında işte yine oradaydı. Tatlı gülümseme içini ısıttı ve sardı. Yine örttü gözlerini ve bu defa açtığında orada kimse yoktu. Ne kalbini saran sevda, ne gözlerini açtığı sevgi ışıltısı ne de onca yıl hayatım dediği hayat orada değildi. 

Evine döndüğünde, odaların duvarları bile onu sorguluyorsun adeta. 

Dedikoduların gölgesi kapı aralıklarından içeri sızmış, zihninin en aydınlık köşelerine kadar ilerlemişti. Her yer karanlıktı. Zifiri karanlık bir yerden içeri girmiş korkusuz kalbini yerle yeksan etmişti. 

Acı…

Sadece bir his değildi artık.

Damarlarında dolaşan bir ateşti ve bu ateş damarlarındaki kanı acı ile yıkıyor, kızgın dağların lavları içinden geçirip yakıp yıkıp içten içe kavuruyor ve sönmüş ateşin lavlarını dışa püskürtüyordu. Evet tam olarak sönmüş dağ bir anda Volkan olup taşmış ve lavlarını her yanına savurmuştu. 

Merhametsiz kalplerin hoyrat sözleri karşısında titrerken bir gerçeği fark etti:

Onu asıl yaralayan sözler değil, insanların sevgisizliğiydi.

O sabah aynaya baktı.

Gözlerinde bir karartı değil, bir uyanış gördü.

Hiçbir şey söylemedi.

Çünkü bazı kararlar sessizlik istiyordu. Bu sessizlik ki yeri göğü inletirken ve acıdan kıvranırken, yerlerde debelenirken aynı zamanda feryadını göğe çıkaran ses olacaktı. 

Elinde tek bir valiz vardı.

Ama o valizin içinde;

umutlar, yarım kalmış hayaller, bir annenin yüreği, bir eşin sabrı, bir kadının onuru ve insanlığa sığmayan bir sevda vardı.

Kapıdan çıkarken gökyüzüne baktı ve fısıldadı:

“Yüce Rabbim…

Ben bu dünyaya yalnızca anne ve eş olmaya mı geldim?

Eğer kalbime bu kadar sevgi koyduysan, onu sadece iki kişiye mi sunayım?

İnsanlığa bir faydam olmayacak mı?”

O gün bir şey oldu.

Kırılmış bir kalp, bir misyona dönüştü.

🌿 Sevgi Diplomasisi

O artık bir evin kadını değil, bir çağın vicdanı olacaktı.

Savaşan dünyaya öfke değil, sevgi aşılayacaktı.

Yıkılan şehirlerin yerine merhamet inşa edecekti.

Silahların konuştuğu yerde, kalbin dilini öğretecekti.

O şunu biliyordu:

"

Güç, korkutmak değildir.

Liderlik, hükmetmek değildir.

Gerçek büyüklük, bir kalbi yumuşatabilmektir.

Eğer bir tek insanın kalbine merhamet tohumu ekebilirse…

O tohum bir gün bir ormana dönüşebilirdi.

Ve belki o orman, dünyayı gölgesinde barıştırabilirdi." 

🌎 Dünya Liderlerine Hitap

Ey büyük devlet başkanları,

Ey milyarların kaderine imza atanlar,

Bir ülkeyi yönetmekle insanlığı büyütmek aynı şey değildir.

Sizden soruyorum:

Tarihe güçlü mü geçmek istersiniz, yoksa merhametli mi?

Halkınız sizi korkuyla mı hatırlasın, umutla mı?

Çocukların gözünde bir imza mı olacaksınız, yoksa bir ilham mı?

Çünkü gelecek;

en yüksek silahı olanların değil,

en derin vicdana sahip olanların olacak."

Ve o kadın…

Tek valiziyle çıktığı yolda,

bir ülke kurmadı belki.

Ama bir bilinç başlattı.

Adı bilinmese de,

Ektiği sevgi dünyayı değiştirmeyi düşünüyordu. Çünkü sevginin, gerçekten kalpleri iyileştirdiğini biliyordu. Sevginin gücünü biliyordu. Sevginin hükmünün ne denli güçlü olduğunu biliyordu. Sevginin Sevinç çığlıkları olduğunu ve minik kalplerin içinde gezinen hoyrat rüzgarı savurup tatlı meltem esintisine çevireceğim ve bu meltem esintisinin kalpten kalbe giden yol olduğunu biliyordu.

Bugün saat ve günlerden sevgi... Zamanı durdurup sevgide kalmak isteyenlerin yeri. Bugün dopdolu muhteşem bir gün ve bugün barış günü için randevu aldım, iyileşmek istiyorum diyenlerin yeri ve mekanı. Bugün dopdolu muhteşem ışıltılı hayatı ben seçtim diyenlerin ve sevgi ile barışı saygı ile davet edelim mi hayatımıza düşüncesini yayan katlanan kuşun kanadının bir kaleme ve bir kağıda dönüştüğü zaman. Gölgemde dinlenebilirsin fakat gölgemde kalma, haydi var git yoluna ve ulaştır kuşun kanadında sevgi ile sarın ve dünyaya barışını saygı ile taşı sevgili minik barış perim.