Şarap gibisin, haram.
Ama ben içtikçe ayılıyorum senden.
Sarhoş olan bedenim değil artık,
gerçekliğim.
Bir yudumun ömür kısaltır derlerdi,
ben her damlanla
ölümün provasını yaptım
ve her provada biraz daha dirildim.
Sen, suskun bir yangınsın,
kendi küllerini inkâr eden.
Ben, o küle alnını süren deliyim,
yanmakla arınmak arasındaki
o ince çizgide
çıplak ayak yürüyen.
Bir bakışınla karanlık büyür
çünkü karanlık senden öğrenir derinleşmeyi.
Bir nefesinle dünya eksen değiştirir,
benim içimde kıyamet koparken
dışarıda saatler çalışmaya devam eder.
Ben senden kaçarken bile
sana doğru genişliyorum.
Çünkü bazı kaçışlar
hedefin ta kendisidir.
Şarap gibisin haram,
ama ben bir med cezirim gözlerinde.
Bir yanım çekiliyor sonsuzluğa,
bir yanım kıyıya vuruyor kanayarak.
Bir yanım günah,
bir yanım dua.
Bir yanım secdeye kapanmış,
diğeri teninde yok olmaya meyilli.
Ve ikisi de aynı Tanrı’dan korkuyor.
Geceleri susuyorum,
çünkü adını söylersem yankı olur.
Yankı büyür,
duvarları deler,
göğe çarpar
ve gök, bizim kadar cesur değildir.
O kadar büyüksün ki içimde,
bazen Tanrı’yı sığdıramıyorum yanına.
Bu yüzden dua ederken bile
senin siluetini saklıyorum cümlelerimin arasına.
Bir perde arkasında konuşur ruhum seninle.
Bedenim inkâr eder,
aklım susturur,
ama ruhum
her gece seninle aynı karanlıkta buluşur.
Bir damla düşer dudağından,
ben o damlada boğulmak isterim,
çünkü bazı boğuluşlar
nefes almaktan daha gerçektir.
Her haram
bir hakikat taşır içinde.
Çünkü yasaklanan şey
çoğu zaman en çıplak olandır.
Yalnızlıkla anlaşmalı bir aşk bu.
Kimse duymasın diye yıldızları susturdum.
Gökyüzü şahit olmasın diye
bulutları çağırdım.
Ay bile gözlerini kaçırdı bir gece
çünkü biz,
göklerin bile üstünü örtmeye çalıştığı
bir yaraydık.
Sen geçerken
zaman cebine koydu o anı.
Çaldı.
Ama ben biliyorum.
Zaman hırsızdır,
hafıza ise inatçı bir muhafız.
Her unutuş
bir hatırlayışın maskesidir.
Ve ben maskeleri tanırım.
Şarap gibisin haram.
Ama her günahın bir sebebi olur
benimkisi sen değil,
sende bulduğum kendim.
Bir gülüşüne cehennem bile razı olurdu.
Ben çoktan razıyım.
Çünkü yanmak,
soğuk bir hayatta donmaktan iyidir.
Kalbimin kapısında iki anahtar var,
biri sen,
biri korkum.
İkisini de aynı elde tutuyorum.
Çevirirsem biri beni yakacak,
diğeri beni hiç yaşamamış sayacak.
Gözlerin
karanlığın icadı değil,
karanlığın özlemi.
Bir bakışında bin yıl yaşlanıyorum,
ama aynı anda doğuyorum.
Çünkü senin gözlerinde
ölüm bir son değil,
kimlik değişimi.
Ben orada
kendi yokluğumla tanıştım.
Ve o yokluk
öyle güzeldi ki
var olmaya razı oldum yeniden.
Şarap gibisin haram,
ama seni içerken diz çöküyorum.
Çünkü tadında dua gizli.
Bir damla kan,
bir damla sabır,
bir damla belki
Hepsi karışıyor nefesime
ve ben nefes aldıkça
kader değiştiriyorum sanıyorum.
Artık günah bile güzel seninle,
çünkü seninle yanmak
ateş değil
bilinç.
Yıllar geçti.
Şehrin taşları sustu.
Sokaklar ismimizi unuttu.
Ama bir duvarda hâlâ yazıyor.
Burada biri vardı.
Altına eklenmemiş bir cümle daha var. Ve o biri hâlâ yanıyor.
Şimdi ışığın dönüyor bana.
Karanlık çatlıyor göğsümde.
Bir dua kabarıyor içimde
sancılı bir doğum gibi.
Bu kez gerçekten geliyorsun.
Kapıyı çalmadan girdin kalbime.
Ve ben hiçbir yasak hatırlamadım.
Çünkü yasaklar
insanın korkusundan doğar
aşkın değil.
Bir adım attın,
dünya durdu.
Ben sustum.
Ve Tanrı bile
insanın kendi kalbini seçişini
sessizce izledi.
Kavuşma buydu belki
bedenle değil,
varlıkla.
Gözle değil,
hakikatle.
Ve ben anladım.
Haram olan sensin sanmıştım.
Meğer haram,
kendimden kaçmaktı.
Meğer asıl günah,
sevmeye cesaret edememekmiş.
