Pazar akşamlarının en iyi aktivitesi futbolseverler için maç seyretmektir. Kafelerde maç seyretmek yerine çayımı demleyip çerezlerimi hazırladıktan sonra maçları yalnız izlemeyi tercih ederim. Bizim milletimizin çok iyi bildiğini sandığı konular vardır: din, siyaset, sağlık ve spor. Her kafadan bir ses çıkar; bazen kendi dediklerine kendileri bile inanmazlar.
Maçın birinci yarısı bitmek üzereyken savunma oyuncusunun hatası takımına pahalıya mal oldu. O koskoca statta küfürlerin nasıl yankılandığını siz düşünün! İnsanız; hata yapmaya meyilliyiz. O futbolcu çalım atmayı denerken topun üzerine bastı, dengesini kaybedince topu kaptırıverdi… Sporun değişmez kuralıdır: Bir taraf sevinçten göklere uçarken diğer taraf yerlere yatıp saçını başını yoluyordu. “Gülme komşuna, gelir başına.” demiş atalarımız. İşin ilginç yanı, diğer takım da benzer bir hata yaparak gol yedi.
O savunma oyuncusunun çocuklar gibi topun üzerine basıp düşmesi beni gülme krizine sokmuştu. “Bu kadar da olmaz,” dedirten pozisyon karşı takımı mutlu sona ulaştırmıştı. Maçın ilk yarısı bittiğinde boşları kaldırayım derken halının üzerine yarım bardak çayı döküverdim. Kış günü, bu havada halı mı yıkanır?
O futbolcuyla içimdeki ses şöyle konuşuyordu:
— Bana güldün, değil mi?
— Yalan değil, hem de çok güldüm.
— Beni arkadaşlarım teselli etti; bak, senin yanında bir arkadaşın bile yok.
— Çok doğru söylüyorsun. Ağlanacak hâlime gülüyorum, sen de gül!
— Benim sahada o hatayı yaptıktan sonra gülme lüksüm yok.
— Seni anlıyorum, ne desen haklısın.
— Sen, sen ol; başkasının hâline sakın gülme!
Kıran kırana geçen güzel bir maçtı. Böylesine ders verici bir tarafı da olunca keyfime keyif kattı diyebilirim.
