Baştan Yazarım

Gece çöker bağrıma, sessizlik ağır
Yılların yükü omzumda, hatıralar sağır
Dünya dönmüş durmuş, ben aynı yerde
Kendimi aradım kaybolan perdelerde

Çok konuştum içimle, sustum bazen
Gözlerim doldu ama ağlamadım zaten
Kırıldım  topladım parçaları tek tek
Kimse bilmez içimde kopan fırtına ne demek

Dönüp baktım izler hâlâ benimle
Her hata, her yara yürür peşimde
Ama öğrendim karanlıkta kalmayı
Sessizce yeniden başlamayı

Şimdi yaşıyorum kalbim nasıl isterse
Yarını düşünmeden bu an ne verirse
Hayat bazen sessiz, bazen paramparça
Ama vazgeçmem  düşsem de baştan yazarım

Bir gün gidersem geriye ne kalır?
Belki bir söz, belki kırık anılar
Belki bir şarkı dokunur birine
Ben yokken bile yaşar derinde

Yollar uzundu yalnız yürüdüm çoğu
Kalabalık içinde bulamadım huzuru
Kimi sevdi, kimi unuttu adımı
Ama ben bırakmadım inadımı

Yaralarım konuşur geceleri bana
“Devam et” der içimdeki çocuk hâlâ
Gülüşüm bazen maskeydi sadece
Ama umut saklıydı her hecede

Şimdi anladım mesele iz bırakmak değil
Bir kalbe dokunmak yeter, fazlası değil
Zaman akıp gider, biz kalmayız belki
Ama bir melodi yaşar sonsuza dek ki…