
Gece çöker bağrıma, sessizlik ağır
Yılların yükü omzumda, hatıralar sağır
Dünya dönmüş durmuş, ben aynı yerde
Kendimi aradım kaybolan perdelerde
Çok konuştum içimle, sustum bazen
Gözlerim doldu ama ağlamadım zaten
Kırıldım topladım parçaları tek tek
Kimse bilmez içimde kopan fırtına ne demek
Dönüp baktım izler hâlâ benimle
Her hata, her yara yürür peşimde
Ama öğrendim karanlıkta kalmayı
Sessizce yeniden başlamayı
Şimdi yaşıyorum kalbim nasıl isterse
Yarını düşünmeden bu an ne verirse
Hayat bazen sessiz, bazen paramparça
Ama vazgeçmem düşsem de baştan yazarım
Bir gün gidersem geriye ne kalır?
Belki bir söz, belki kırık anılar
Belki bir şarkı dokunur birine
Ben yokken bile yaşar derinde
Yollar uzundu yalnız yürüdüm çoğu
Kalabalık içinde bulamadım huzuru
Kimi sevdi, kimi unuttu adımı
Ama ben bırakmadım inadımı
Yaralarım konuşur geceleri bana
“Devam et” der içimdeki çocuk hâlâ
Gülüşüm bazen maskeydi sadece
Ama umut saklıydı her hecede
Şimdi anladım mesele iz bırakmak değil
Bir kalbe dokunmak yeter, fazlası değil
Zaman akıp gider, biz kalmayız belki
Ama bir melodi yaşar sonsuza dek ki…