Bugün otuz Þubat,
Sevdiceðim.
Gel gör ki;
Zaman kayýtsýzdýr artýk,
Akrep yelkovaný kovalama
Telaþýndan çoktan geçmiþ.
​Gökyüzü yavan bir tuval gibi;
Sanki maviye sýðamýyor da
Karalara meyli varmýþ gibi.

Sevdiceðim;
Otuz Þubat'ta
Kuþlar bile suskun baksana,
Kanat çýrpmak onlara boþ bir rüzgar gibi.
​Haftanýn ise sekizinci ertesi...
Öteledim tüm zamansýzlýklarý.
Hýrslarým, yenilgilerim;
Hepsi bir tarafa.
Baþlamaklar
Köþe bucak saklanýr,
Kapalý kapýlar ardýna.
Odada sessizliðimden yankýlanan kocaman bir boþluk...
Duvarda gördüðüm ise,
Sadece bir takvim yapraðý;
Koptu kopacak
Ama sanki derman bulamýyor savrulacak...
​
​Bugün otuz Þubat,
Sevdiceðim.
Yol alanlar çoktan gitti,
Gel gör ki,
Ben hala o adýmlarýn
Sessizliðini sayýyorum.
Yani sevdiceðim;
Aslýnda ben var olmayan bir günü yaþarken
Onun nöbetini de tutuyorum..

Saygýlarýmla
Sibel ARSLAN