Suskun Bakışlar

Saydam bir aynaya bakıyordu;
İçinden kırılıyor,
İçinden susuyordu
Suretinde izlediğim.
Konuştuğunda anlaşılamamak
Acıtıyordu sanki yüreğini.
​Kendi bakışlarında değildi
Sanki görmek istediği;
Herkese kör olmaktı,
Belli ki görmekten vazgeçmekti niyeti.
​Gözleri hâlâ ıslaktı;
Nemli nemli, azıcık ağlamaklı...
Derin bir suskunluk içindeydi.
Bakışlarında buzul bir ürperti,
Ötesi isyankârlıkla dolu.
Bir kabullenemeyişin çaresizliği ile
İçinden sayıklıyordu:
"Benim yüküm bu,"
​Oysa ne dışarıdaki rüzgârın bir bildiği vardı,
Ne de uzun uzun baktığı aynanın söyleyeceği bir söz.
Görüyordum;
Yavaştan yerleşiyordu yüreğinin en tenha yerine.
​Ve o aynadaki suret,
Hiç kimsenin bilmediği bir dil ile hıçkırıyordu.
Çünkü bakmak, bazen görmemeyi seçmekti.
Artık kimseden ne bir ses,
Ne de yüreğine bir temas istiyordu.
​Kendi karanlığında,
Kendi ışığını söndüren bir yalım gibi
Sahneden yavaşça çekiliyordu.

Lebisa

1 Mayıs 2026