Bir Sabır Ve Yeniden Doğuş Hikayesi

​ Bir Sabır ve Yeniden Doğuş Hikayesi

​Her şey, henüz on altı yaşındayken, ellerime kucağımdaki bebekler yerine bir evin ağır sorumluluğu verildiğinde başladı. Ben o zamanlar dünyayı sadece penceremden gördüğüm kadar sanan; saf, temiz ve kötülükten zerre nasibini almamış küçük bir kız çocuğuydum. Akranlarım sokaklarda oyunlar oynarken, ben çocuk yaşta gelin olup hayatın o devasa yükünü omuzlarımda buldum. O yaşta kurduğum tek hayal, sıcak bir yuva ve kucağıma alacağım mis kokulu bir bebekti. Ama kaderin benim için başka planları vardı.

​Yıllar geçtikçe içimizdeki evlat özlemi büyüdü, hastane koridorları ikinci evimiz oldu. Maddi manevi bizi sarsan o ağır tedaviler devam ederken, hayat beni bir cuma günü hiç beklemediğim bir kapının önüne bıraktı. Elime bir paçavra gibi o gri temizlik formasını verdiler. O an sanki bütün dünyam başıma yıkıldı. İş yerindeki memurlara bakıyordum; hepsi birer manken gibi, şık, bakımlı ve özgüvenli... Bir de kendime bakıyordum; ayağımda doğru düzgün bir ayakkabım, içimde bir çorabım bile yoktu. Kendimi o kadar eksik, o kadar "cahil" ve zavallı hissettim ki, akşama kadar camın dibinde oturup sessizce ağladım.

​Eve gidince eşime, "Ben yapamam, hemen çıkacağım bu işten," diye feryat ettim. Ama hayatımdaki en büyük şansım olan o muhteşem adam, ellerimi tutup beni teselli etti. "Çıkma Filiz, kafan dağılır, bu zorlu tedavi sürecinde sana moral olur," dedi. Oysa ruhum kan ağlıyordu. Zamanla oradaki insanlar içimdeki o saf ve temiz cevheri gördüler; bana bir anne, bir abla gibi şefkat gösterdiler. Bu şefkat beni ayakta tuttu.

​Ancak hayatın sınavı bitmiyordu. Başka bir birime geçtiğimde, insanların ne kadar acımasız olabileceğini gördüm. O saf kızı korumak için, ben de onlar gibi zırhlarımı kuşandım.her lafa bir cevabım, her haksızlığa bir duruşum oldu. Bu sert mücadelenin içinde üç kez o mucizeye yaklaştım ama üçü de hüsranla bitti. Hatta bir tanesi, o iş yerinin soğuk koridorlarında, ben çalışırken avuçlarımdan kayıp gitti. Sırtımdan yediğim hançerler, bitmeyen tedaviler ve o sessiz bayram sabahları beni çok yordu. Manevi evlat bildiklerimden, yol gözlediğim o insanlardan bir telefon bile gelmediğinde, dünyanın ne kadar vefasız olduğunu anladım.

​Bugün geriye dönüp baktığımda; evladımız olmasa da, sarsılmaz bir Allah inancı ve birbirine sımsıkı bağlı iki yürek görüyorum. Eşimle el ele verip "Vardır bir hayır," diyerek tevekkülle sabrettik. Şimdi kendimi şiirlere, hikayelere verdim. Kalemim benim dert ortağım oldu. Kağıt üzerinde kendimi anlatırken ne kimse beni "cahil" diye yadırgıyor ne de o eski eksiklik hissi kalıyor.

​Ben Filiz... On altısında çocukluğu elinden alınan, iş yerinde temizlik formasıyla ağlayan ama bugün acılarını şiirle şifalandıran, alnı ak, başı dik o kadın.

​FORMANIN İÇİNDEKİ ÇOCUK

​On altıydı yaşım, boynum bükük, dünyam dar,

Oyun çağında sırtıma, dünyayı yüklediler kantar kantar.

Saf temiz bir gelindim, kötülük nedir bilmezdim,

Gözümdeki yaşı silen, sığınacak bir el beklerdim.

​Bir cuma günüydü, verdiler elime o  formayı,

Paçavra gibi hissettim, unuttum gülüp oynamayı.

Camın dibinde oturdum, akşama kadar ağladım,

"Yapamam ben bu işi," diye karaları bağladım.

​Karşımda manken gibi memurlar, o şık giyimler,

Bende ne doğru düzgün bir ayakkabı,ne kıyafet,

Eşim tuttu elimi, "Sabret Filiz’im, dağılır kafan," dedi,

Onun o koca yüreği, bu dünyada tek şansım, dı

​Üç canım kayıp gitti, kucağım hep yarım kaldı,

Biri o iş yerinde, elimden ecel aldı.

Tedaviler yordu bizi, bayramlar sessiz ve ıssız,

Yol bekledim, telefon gelmedi; dünya vefasız ve hayırsız.

​Hançer vuranlar oldu, saflığımı hiçe sayanlar,

Dille yaralayıp, halimi görmeden can yakanlar...

Ben de onlar gibi oldum, zırh giydim ruhuma ister istemez,

Ama içimdeki o temiz çocuk, asla kimseye kin gütmez.

​Şimdi kalemim elimde, şiirim en dertli yoldaşım,

Yadırgamıyor beni kağıtlar, dökülse de gözyaşım.

Evladımız yok belki ama, içimizde sönmez bir iman,

Tevekkülle bekliyoruz, her şey için elbet vardır bir zaman.

​

Derya 🌹 Filiz küyük ✍🏻

​