Divane Gönül
Acıyla yoğruldun kendinden geçtin
Yandığın yetmez mi divane gönül
Yürüdüğün yolu sen kendin seçtin
Yandığın yetmez mi divane gönül
Gözlerine baksan özü yabancı,
Sözlerine baksan tam bir yalancı
Vuslat kervan olmuş ayrılık hancı
Yandığın yetmez mi divane gönül
Peşinden koşturup kederle doldun
Sen onmaz bir âşık sevdalı kuldun
Bir zalim yüzünden perişan oldun
Yandığın yetmez mi divane gönül
Hasretin zehiri karışır kana
Çalsan kapısını açılmaz sana,
Aşk ile varsan da yüce divana,
Yandığın yetmez mi divane gönül
Unutmak istersin adı dilinde,
Çaresiz kalırsın sevda elinde.
Fırtınalar kopar gönül selinde,
Yandığın yetmez mi divane gönül
Filiz’im yüreğin özüne döndü
Nihayet gözünün yaşları dindi.
Artık bu masalda son perde indi
Yandığın yetmez mi divane gönül.
Derya 🌹 FİLİZ KÜYÜK ✍🏻 24.03.2026
(
Divane Gönül başlıklı yazı
Filiz tarafından
25.03.2026 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
