Sensizliğin Aynalarında

(Anneme)01.03.2026...

Rüzgâr gibi savruluyorum, tutan yok ellerimi
Çiçekler filizleniyor üzerine, usul usul sessizce

Kalbim fısıldıyor… Sabır… Yâ Hû…

İçime dokunuyor sensizlik

Sabır… Yâ Hû…
Sabır… Yâ Hû…

Anne, uçtun gittin sonsuzluğuna
Ellerin yok artık saçlarımda…
Görünmüyor gözlerimin içinde gülüşün

Toprak ağır, her gece nefesim daralır
Kokusuzluğundan…

Mazi alnıma düşüyor sessizce
Sarıyor beni usulca
Zaman ruhumu kemiriyor, sesin uzaklaşıyor

Sarmaşık Otu sardı odalarımı
Seni düşünürken…

Segâh fısıldar adını gece boyunca
Alçalış bir nefes, yükseliş duanla dolu
Dünya sensiz soğuk
Yıldızlar düşer gözyaşıma…

Anne, bir daha uyanmaz sesin
Hatıran kalır…

Sabır… Yâ Hû…
Sabır… Yâ Hû…

Seninle ışık kalbimden uçtu gitti
Ellerin yok artık ellerimde
Ama hâlâ dualarınla doluyum…

Sabır… Yâ Hû…
Sabır… Yâ Hû…