Ýmandan çýkýp küfre girmeye sebep olan sözler anlamýnda bir terim ve bu konuda yazýlan, eserlerin ortak adý.

Elfâz-ý küfür tamlamasý, Hz. Peygamber’in Allah’tan getirdiði kesin olarak bilinen vahiyleri ve bunlardan zorunlu olarak çýkan dinî hükümleri (zarûrât-ý dîniyye) inkâr etme özelliði taþýyan bütün sözleri kapsamýna alýr.
Kur’ân-ý Kerîm’de elfâz-ý küfür yerine “kelimetü’l-küfr” (inkâr sözü) tabiri geçmektedir. (Halbuki o küfür sözünü söylediler Tevbe 74) Bu âyette, münafýklarýn küfür kelimesini telaffuz etmek suretiyle Müslüman iken kâfir olduklarý ifade edilmiþ ve küfür kelimesini söylemenin kiþiyi imandan çýkarýp küfre soktuðu belirtilmiþtir. Resûl-i Ekrem’e bildirilen vahiylerin doðruluðuna inanmamak dinden çýkmanýn temel sebebini oluþturmaktadýr.
          Kur’an’da doðrudan doðruya küfür ifadeleri olarak, “Meryem oðlu Mesîh Allah’týr”; “Allah üçün üçüncüsüdür”; “Bu peygamber yalancý bir sihirbazdýr”; “Hayat ancak bu dünya hayatýdýr, ölürüz ve yaþarýz, bizi ancak zaman helak eder”; “Bu çürümüþ kemikleri kim diriltir?”; “Kýyametin kopacaðýný sanmýyorum”(Mâide 17, 73; Sâd 4; Cāsiye 24; Yâsîn 78;Kehf 36) gibi sayýlý örneklere yer verilmiþse de Allah’a, meleklerine, kitaplarýna, peygamberlerine ve âhiret gününe inanmayanlar, Allah’ýn  gönderdiði hükümleri uygulamayanlar, Allah’ýn âyetlerini yani Kur’an’ý inkâr edenler kâfir olarak adlandýrýlmýþtýr(Nisâ 136, 150-151, Mâide 44; Ankebût 47).

          Ayrýca Allah’ý, Hz. Muhammed’in yaný sýra geçmiþ peygamberleri ve Kur’an’ý alay konusu yapýp küçümseyen münafýklarýn bu tavýrlarýna dikkat çekilerek müminlere, dinî deðerlere karþý alaycý tavýr sergileyenlerden uzak kalmalarý emredilmek suretiyle bu tür davranýþlarýn da küfre götürdüðüne iþaret edilmiþtir (Mâide 57;Tevbe 65-66; En‘âm 10; Enbiyâ 41).

Hadislerde az da olsa müminleri küfre götüren söz ve davranýþlar üzerinde durulmuþtur. Buna göre Müslümanlarý tekfir edenler, Allah’tan baþkasýnýn adýna ant içenler), kâhinlere gidip verdikleri haberleri tasdik edenler, Kur’an hakkýnda tartýþanlar ve küfre rýzâ gösterenler kâfir olarak nitelendirilmektedir. Hz. Peygamber, Ýslâmiyet’i yayma siyasetinin bir gereði olarak, münafýk olduklarýný bildiði halde Müslüman gözüken kimseleri tekfir etmemiþ, buna karþýlýk kendisini hicvedip alay konusu yapan iki þairin ashap tarafýndan öldürülmesini engellememiþtir.
          Eserinde elfâz-ý küfür konusuna geniþ yer ayýran Ahmed Ziyâeddin Gümüþhânevî, küfrün bilgisizlikten kaynaklanan “küfr-i cehli”, bilerek ve inatla inkâr etmek tarzýnda gerçekleþen “küfr-i cuhûdî (inâdî)” dinin vâzýý tarafýndan yalanlama alâmeti kýlýnan “küfr-i hükmî” þeklinde üç kýsýmda incelenebileceðini ve bunlarýn sonuncusunun elfâz-ý küfrün asýl konusu olduðunu söyler. Ýslâm âlimleri, Allah ve Resulü’nün ancak kâfirlerce söylenebileceðini veya yapýlabileceðini bildirdikleri, Müslümanlarýn yalnýz  kâfirlere ait olabileceði üzerinde icmâ ettikleri, yahut Allah ve Resulü’ne imanla baðdaþtýrýlmasýný imkânsýz gördükleri söz ve davranýþlarý elfâz-ý küfrün belirlenmesinde temel ilke kabul etmiþlerdir.

Elfâz-ý küfürle ilgili eserlerde küfrü gerektiren söz ve ifadeler genellikle beþ grupta toplanmýþtýr:

1. Ulûhiyyetle ilgili olanlar: Allah’ýn zâtý, sýfatlarý ve fiilleri konusunda ulûhiyyet makamýyla baðdaþmayan, tevhid ilkesine aykýrý düþen, naslarla belirlenmiþ sýfatlarýn inkârýna götüren, yaratýcýyý yaratýklara benzeten, ulûhiyyete ait herhangi bir hususu alaya alan veya ilâhî buyruklardan birini reddeden sözler.
2. Nübüvvete dair olanlar: Son peygamber Hz. Muhammed dahil olmak üzere bütün  peygamberlerin ilâhî emirleri insanlara teblið etmekle görevlendirilmiþ elçiler olduklarýný reddeden, onlarla alay edip getirdikleri vahyi yalanlayan ifadeler, ayrýca peygamberleri kötüleyen, küçümseyen ve onlara dil uzatan lafýzlarla namaz, oruç, zekât, hac, cihad gibi ibadetleri Peygamber’in öðrettiði þekilde kabul etmemeyi, herhangi bir insaný veya ona ait görüþleri peygamberden üstün göstermeyi dile getiren sözler.
3. Kur’an’a iliþkin olanlar: Kur’an’ýn tamamýný veya bir kýsmýný inkâr eden, Kur’an’daki iman, ibadet, hukuk, ahlâk konularýna iliþkin bilgilerin yanlýþlýk ve eksiklik taþýdýðýný öne süren, haram kýldýklarýný helâl ve helâl kýldýklarýný haram sayan beyanlar, Kur’an’ýn Allah kelâmý olmadýðýný öne süren, onu küçümseyip alaya alan ifadeler.
4. Ýslâmî ilimlere ve Ýslâm âlimlerine dair olanlar: Ýslâmî ilimlere ve Ýslâm âlimlerine karþý tavýr alýp dinin geliþmesine yönelik hizmetleri engelleyici sözler, Ýslâmiyet’i temsil ettiklerinden ötürü âlimler hakkýnda sarfedilen alaycý ve küçümseyici ifadeler.

5.Çeþitli konulara dair olanlar: Bu türe, kýyasa dayanýlarak veya ilzâmî yollara baþvurularak ortaya konan küfür lafýzlarý dahil edilmiþtir. Meselâ zalim bir devlet reisine âdil demek küfür sözü kabul edilmiþtir. Zira devlet reisinin yaptýðý zalimane icraat adaletli gösterilmek suretiyle Ýslâm’ýn haram kýldýðý zulmün dolaylý biçimde helâl telakki edildiði sonucuna varýlmýþtýr.

Bazý kitaplarda bu tür konularla ilgili olarak ortaya konulan ayrýntýlý elfâz-ý küfür listelerinde çok defa zorlama tevillere dayanýldýðý ve kabul edilmesi güç bazý yorumlarla tekfir etmede ileri gidildiði görülmektedir. Özellikle bazý fýkýh kitaplarýnýn irtidad bölümlerinde yer alan küfür lafýzlarý, söyleyen kiþilerin niyetleri dikkate alýnmadan þekilci bir yaklaþýmla ve Gazzâlî’nin de belirttiði gibi mezhep taassubunun tesiriyle Müslümanlar hakkýnda tehlikeli sonuçlar doðuracak hükümler içermektedir.

          Alimler, elfâz-ý küfrün küfür ve inkâr sonucunu doðurmasý için bazý þartlarýn mevcudiyetini gerekli görmüþlerdir. Ýlk þart, kullanýlan ifadenin küfrü gerektirdiði hususunda âlimlerin ittifak etmiþ olmasýdýr.

          Bunlar da genellikle zarûrât-ý dîniyyeden herhangi birini inkâr etmeyi amaçlayan lafýzlardýr. Ayrýca elfâz-ý küfrü kullanan kiþinin mükellef olmasý, sarhoþluk veya uyku halinde bulunmamasý, küfür lafzýný herhangi bir zorlama ve tehdit altýnda olmadan isteyerek ve kasten söylemesi de þarttýr. Ýmam Þâfiî ve Ahmed b. Hanbel’e nisbet edilen bir rivayete göre ise sarhoþluk mazeret sayýlmaz.

          Âlimlerin çoðunluðu, söylediði sözün küfre götürdüðünü bilmeyen ve elfâz-ý küfrü hata sonucu telaffuz eden kimsenin kâfir olmayacaðý görüþünde birleþmiþtir. Ancak þaka yapmak veya eðlenmek amacýyla elfâz-ý küfürden olduðu hususunda ittifak edilen sözleri sarfeden kiþinin en azýndan kazâî açýdan kâfir sayýlacaðý kabul edilmiþtir.
  Ýslâm âlimlerinin, dinî deðerlerin yozlaþmasýný engellemenin yaný sýra iman ve küfür sýnýrýný belirlemek amacýyla elfâz-ý küfür konusuna önem verdikleri anlaþýlmaktadýr.
Zorlama te’villere ve ilzâmî yollara baþvurularak ortaya konan küfür lafýzlarýndan baþka sübjektif deðerlendirmelere açýk bulunanlar bir tarafa býrakýlýrsa zarûrât-ý dîniyye ile ilgili olan ve âdeta slogan haline getirilen bazý ifadeler önemini hâlâ korumaktadýr.

Kur’an’ý sadece Araplar’a mahsus bir kitap sayan, yine Kur’an’ý Hz.Muhammed’in kendi eseri ve felsefesi olarak gösteren, Ýslâmiyet’in veya þeriatýn çað dýþý bir sistem olduðunu iddia eden ifadeler bu gruptan sayýlýr. Ahmet Saim Kýlavuz(Diyanet Ýslam Ansiklopedisi)