Kapanın Elinde Kalıyordu

KAPANIN ELİNDE KALIYORDU 

Aşkın yangın yeriydi yürekler,
Ve,
Kapanın elinde kalıyordu mutluluk.
İşte böyle bir anda,
Ulaşmak için ona,
Çılgın bir nehrin sularına kapılıp
Akmak için o aşk denen denize
Duyguları köpürte köpürte,
Yol alırken birlikte,
fırtınaya tutulduk.
Belki de,
Yanlış zamanda rastlamıştık birbirimize.
İşte bu yüzden,
Mutlu olmak için,
Hayat izin vermedi bize.

Yolun sonunda,
Kim vurduya giden bir aşkın,
Başucunda bekleyen,
Kirli sarı bir ölümdü ayrılık.
Karşı koyamadık.
Oysa biliyorduk,
Bir kuş uçumu ötedeydi mutluluk.
Ama,
Kırıktı kanadımız uçamadık.

Küskün gülüşlerin sürgünlerinde
Yok etmek için bizi,
Yaylım ateşine bağlanmış hüzünlere
Dayanmanın sınırlarını zorlayan,
Ve yüreğimizi,
Zamanın acımasız sarkacında sallayan,
O bitmez gecelerde,
Gökyüzünden mavi çalıp,
Sürerek umudun ellerine,
Her seferinde buluyorduk birbirimizi,
Koyduğumuz yerde..

Yine böyle bir anda,
Yıldızlar yenik düşerken ay ışığına,
Bir mucize oluverdi.
Askıya aldığımız yaşama sevincimiz
Saklanıp şiirlerin içine
Geri geldi bize.
Kapanın elinde kalıyordu mutluluk
Fırsatı kaçırmayıp, son anda yakaladık...

MELAHAT ÇETİNKAYA