Kaderim

KADERİM

Hayat yokuşunda rastladım aşka
Kalbim çarpıyordu bu defa başka
Koşar adım gidiyorken vuslata
Yaraladı öldürmedi kaderim
Yüzümü hiç güldürmedi kaderim

Tam uçarken kırdı kanatlarımı
Vurdu ayağından umutlarımı
Alabora etti duygularımı
Zevki sefa sürdürmedi kaderim
Yüzümü hiç güldürmedi kaderim

Ateşlere atıp kavurdu beni
Deli poyrazlarda savurdu beni
Acıyla kederle yoğurdu beni
Muradıma erdirmedi kaderim
Yüzümü hiç güldürmedi kaderim

Baharı harcayıp kışı kolladı
Mutsuzluğu paketleyip yolladı
Yüreğimi depremlerle salladı
Bir çadır da kurdurmadı yüreğim
Yüzümü hiç güldürmedi kaderim

Hasret nöbetine dikti gönlümü
Çürüttü bu yolda kalan ömrümü
Hep o belirledi yaşam döngümü
Mutlu ömür sürdürmedi kaderim
Yüzümü hiç güldürmedi kaderim

Kaçtıkça köşeye kıstırdı beni
İmdat çığlığımda bastırdı beni
Hayat ağacına astırdı beni
Öldür dedim öldürmedi kaderim
Yüzümü hiç güldürmedi kaderim

Hangi dağın kuytusuna sokulsam
Hangi yarin yüreğine dokunsam
Hangi dilde sevda diye okunsam
İnsaf edip bildirmedi kaderim
Yüzümü hiç güldürmedi kaderim.

MELAHAT ÇETİNKAYA