Günlük hayatımızın vazgeçilmezi olan telefonlar bazen keyfimizi kaçırsa da yine de onları seviyorum. Telefon sayesinde kitap okuyabiliyor, notlar yazıp paylaşabiliyor, banka işlemlerimi yapıp faturalarımı ödeyebiliyor ve alışveriş yapabiliyorum.
Keyfimi kaçıranlar ise şunlar:
Bazen sabahın sekizinde, dokuzunda “düşük faiz fırsatı” diye başlayan banka mesajları geliyor. Şu yaşıma kadar hiçbir bankadan “Sen bizim yıllardır müşterimizsin, işte sana bayram hediyesi olarak bin ya da beş bin lira” diyen olmadı.
İşi sağlama almak istercesine, olur olmadık zamanlarda yine bankalar tarafından aranıyorum. “İstemiyorum” dedikçe sürekli yeni teklifler sunuyorlar ama bugüne kadar beni kredi kullanmaya ikna edemediler.
Kullandığım operatörün paketimi yükseltmek için sürekli araması da bunlardan biri.Sonunda mutlu sona ulaştılar ve paketimi sınırsız yaptırmayı başardılar, tebrik ediyorum.
Diğer rahatsız olduğum durumlar:
Yanımda birinin telefonda özel hayatını bağıra bağıra konuşması beni rahatsız eder. Aynı şekilde ben de başkalarının yanında uzun uzun telefonda konuşmam.
Aradığım halde telefonun açılmaması ve geri dönüş yapılmaması…
Aramadan, sormadan pat diye görüntülü aranmak…
En çok sinirimi bozan şey ise habersizce engellenmek. Konuşmak istemeyen bunu söyler ya da yazar; böylece biz de hem rehberimizden hem de kalbimizden sileriz onu olur biter.
Bir de özel günlerde sosyal medyadan gönderdiğim mesajların sadece görülüp geçilmesi… Teşekkür etmeyi bile çok gören insanlar var. Bari bir emoji at da karşı tarafa iletişimde olduğunu göster...
