Her babanýn bir prensesi vardýr,
Yaþý kaç olursa olsun deðiþmez o yer;
Bir bakýþýyla çocuk olur yine,
Gözünde hep en güzel, en deðerli eser.

Mezarlar susmaz aslýnda, anlatýr derinden,
Bayram sabahlarýný, kahkahalarý, eskiden;
Toprak altýnda deðil sadece beden,
Anýlar yürür hâlâ kalbin içinden.

Babanýn varlýðý bir dünya dolusu,
Yokluðuysa tarifsiz bir boþluk, bir sonsuz kuyu;
Sesini arar insan en sessiz gecede,
Bir dua olur dudakta, gözler dolu dolu.

Bilirim, beden ölür, ruh yol alýr,
Rabb’e kavuþmak en hakiki varýþ olur;
Ayrýlýk sandýðýmýz þey bir bekleyiþ,
Sabýrla örülen görünmez bir yol.

Ve biz…
Bir gün, bir vakit, bir kader anýnda,
Yeniden buluþacaðýz ayný duanýn içinde;
Sen yine “kýzým” diyeceksin belki,
Ben yine çocuk olacaðým o sevginin içinde.