KONUŞMADI HİÇ KİMSE

Konuşmadı kimse

Rüzgar duydu beni

Bir gölgenin içinden geçerken

Yankı sustu usulca  

Zaman eğildi eşiğimde

Anlam dondu aynalarda

Sessiz yankı içimde

Hep aynı şarkı…  

Şimdi o şarkı

Gecenin damarlarında akıyor

Kırık bir not gibi

Göğsümün tam ortasında

Kanıyor usulca  Kimse bilmiyor

Nasıl içimde bir orman yandı

Yaprakları küle dönmeden önce

Senin adını fısıldadı her dal  Gözlerim kapalı

Yine de görüyorum seni

Bir yangın gibi

Bir veda gibi

Bir daha hiç gelmeyecek

Bir daha hiç gitmeyecekmiş gibi  

Ellerim boş

Ama avuç içlerim hâlâ sıcak

Sıktığım o son anın

Hayaletiyle  Konuşmadı kimse

Rüzgar bile sustu sonunda

Ben ise

İçimdeki o kırık şarkıyı

Bin kere daha söylüyorum

Duyulmasın diye

Duyulsun diye

Ölsün diye

Yaşasın diye  Ve her seferinde

Bir parça daha

Kendimden eksiliyorum

Bir parça daha

Sana dönüyorum  

Burası artık

Ne senin

Ne benim

Sadece

İkimizin

Hiçbir zaman olmadığı

Bir yer  Ve ben

O yerde

Hâlâ

Seni

Seviyorum…  Sessizce.

Derinden.

Yakarak.

Yakılarak...