Pencere

Taşların arasından açılır bir kapı, sessiz göl, gökyüzünün aynasıdır. Bulutlar beyaz bir dua gibi süzülür, güneşin ışığı kalbe dokunur usulca.

Çiçekler, kayaların sertliğine inat, narin yapraklarıyla umudu taşır. Her beyaz taç, karanlığa meydan okur, güzelliğiyle zamanı durdurur.

Dağlar mavi bir rüya gibi uzanır, ufukta kaybolur, hatıralara karışır. Her katman bir sır saklar, her gölge bir hikâye anlatır.

Ve mağaranın penceresinden bakınca, dünya bir şiire dönüşür. Taş, su, gökyüzü ve çiçek, birlikte huzurun lirik şarkısını söyler.