Üsküdar, Boðaz'ýn kýyýsýnda bir sýr gibi uzanýr; yorgun bir þiirin son dizesi, eski bir mektubun en buruk satýrý gibidir. 

Sabahlarý, yosun kokan rüzgârla uyanýr; gönlünde yüzyýllarýn yorgunluðunu, avuçlarýnda Ýstanbul'un gözyaþlarýný taþýr.

Kimi zaman bir kuþun kanadýnda göçer Üsküdar, kimi zaman bir çay bardaðýnda demlenir. 

Camilerinin kubbeleri gökyüzüne dua, dar sokaklarý geçmiþe açýlan birer tünel...

Her adýmda baþka bir zamandan düþmüþ bir hatýrayý, her köþebaþýnda bir þiirin eksik mýsrasýný gizler.

Üsküdar'da yürümek, kendi içine doðru uzun bir yolculuða çýkmak gibidir. 

Herkesin içinde bir Üsküdar vardýr; 

Kimisi için anne sesi, kimisi için ayrýlýk türküsü. 

Ve belki de, Üsküdar bir hatýrlatmadýr: 

Ne kadar uzaklaþýrsan uzaklaþ, bazen kendine ancak en eski kýyýnda, en sessiz limanýnda rastlarsýn.