Ýnsanoðlu, varoluþun en görkemli ve en sakil tezatlarý arasýnda savrulan bir sarkaçtýr.

Hepimiz cennetin tapusuna talibiz; ama o tapu dairesine gitmek için binmemiz gereken asansörün adý ölüm olunca, bir anda merdiven aramaya baþlýyoruz.

Aslýnda mesele çok basit:

Sonsuzluðu istiyoruz ama bedelini ödemek istemiyoruz.

Bir mülkü sevip de vergisinden kaçan biri gibi yaþýyoruz.

Cennet, zihnimizin en korunaklý köþesinde parlayan bir ihtimal.

Ölüm ise o ihtimalin kapýsýndaki tek yönlü geçit.

Ve biz, o kapýnýn varlýðýný bile kabullenmemek için kendimizi oyalayýp duruyoruz.

Herkes o büyük sahnede görünmek istiyor ama kimse perde açýlmadan önce kendi faniliðiyle baþ baþa kalmaya yanaþmýyor.

Belki de bu yüzden sürekli meþgulüz.

Düþünmemek için, durmamak için, yüzleþmemek için…

Hayatýn sunduðu o küçük oyalanmalar, hakikatin sertliðini geciktiren tatlý birer bahaneye dönüþüyor.

Oysa içimizdeki çeliþki çok açýk:

Sonsuzluðu arzulayan bir tarafýmýz var, bir de çürümeye mahkûm olan bedenimiz.

Ve bu ikisi hiçbir zaman tam olarak uzlaþamýyor.

Sonunda þuna dönüþüyoruz:

Gökyüzüne bakýp sonsuzluðu isteyen ama ayaðýný bastýðý yerden de kopamayan varlýklar.

Belki de cennet, ancak bu tereddüt bittiðinde baþlayacak.

Oysa biz, perde arkasýnda titreyen ama sahne ýþýklarý vurduðunda ölümsüzlük rolü kesen o trajik oyuncularýz.

Ve en acýsý; 

Oyunun sonunda alkýþ beklediðimiz o büyük boþlukta, sadece kendi ayak seslerimizin yankýsýný duyacaðýz.

Filiz Dilek YAVUZER