Yanlýþ Kapý Anahtarý: Yanýlmanýn Buðulu Tadý

Bazen bir akþamüstü, durup dururken insanýn göðsüne o bildik sýzý çöker: "Þimdi nerede, kiminle, hangi hayatýn içinde olurdum?" Hani o meþhur yol ayrýmlarý vardýr ya; birini seçip diðerini sonsuza dek uðurladýðýmýz o anlar. Hepimiz birer "doðru karar" avcýsý gibi yetiþtirildik. Sanki hayat, hatasýz doldurulmasý gereken bir test kâðýdýymýþ gibi... Ama kimse bize, o boþ býrakýlan yerlerin ya da yanlýþ iþaretlenen þýklarýn bizi biz yapan asýl þeyler olduðunu söylemedi.

Aslýnda bakarsanýz, mükemmel bir hayatýn hikâyesi falan olmaz. Sadece raporu olur. Þuraya gittim, þunu baþardým, bunu kazandým… Ne kadar sýkýcý, deðil mi? Oysa bizi birbirimize yaklaþtýran, bir kitabýn sayfasýnda altýný çizdiðimiz o satýrlarý yazdýran þey, hep "yanlýþ" dediðimiz sapaklardýr.

Hatasýzlýðýn O Soðuk Duvarý

Edebiyatýn o tozlu, yaþanmýþlýk kokan koridorlarýnda dolaþýrken fark ediyorum ki; biz aslýnda en çok hata yapan kahramanlarý seviyoruz. Neden? Çünkü kendi yaralarýmýzý onlarda görüyoruz. Raskolnikov o baltayý eline almasa, adýna vicdan dediðimiz devasa mahkemeyi nasýl tanýyabilirdik? Ya da bir þair, kalbini yanlýþ birine açýp darmadaðýn olmasa, ölümsüz mýsralar hangi acýdan beslenip de doðardý?

Doðru seçimler bizi bir yere ulaþtýrýr; bir makama, bir eve, bir unvana... Ama yanlýþ seçimler bizi "kendimize" fýrlatýr. O çýkmaz sokaðýn sonundaki duvara tosladýðýmýzda, hani tüm maskelerin düþtüðü an var ya; iþte orasý insanýn en çýplak, en gerçek halidir. O enkazýn içinden neyi kurtarabiliyorsak, iþte gerçek karakterimiz odur.

Kýrýk Pusulanýn Bilgeliði

Edebiyat Evi’nin bu güzel ikliminde hepimiz birer kelime iþçisiyiz ve biliyoruz ki; en iyi metinler, yazarýn canýnýn en çok yandýðý yerden filizlenir. Hayat, isabetli atýþlarýn bir toplamý deðil aslýnda. Iskalanan hedeflerin, yanlýþ anlaþýlan sözlerin, zamansýz gidiþlerin arkasýnda býraktýðý eþsiz izleriz biz.

Belki de "yanlýþ seçim" diye bir þey yoktur. Belki de o an gitmemiz gereken yer, tam da o dar ve karanlýk sokaktý. Çünkü o karanlýða girmeden, içimizdeki ýþýðýn ne kadar uzaðý aydýnlatabileceðini asla bilemezdik.

O yüzden, bugün geriye dönüp baktýðýnýzda canýnýzý sýkan kararlarýnýzla kavga etmeyi býrakýn derim. Onlar olmasaydý, bugün bu derinlikle bakamazdýnýz dünyaya. Varsýn pusula bazen þaþsýn; mühim olan o yolda yürürken kalbinin atýþýný, o sýzýyý duyabilmek. Çünkü ancak sýzlayan bir kalp, yaþadýðýný bilir. 

Ve bazen yaþamak, doðruyu bulmak deðil; yanlýþýn içinden sað çýkmaktýr.

Filiz Dilek YAVUZER