Anlatıya göre, çölde devesiyle yol alan merhametli bir adam, susuzluktan ölmek üzere görünen birine yardım etmek için durur. Ancak yardım ettiği kişi aslında bir hırsızdır. Adam deveden iner inmez hırsız deveyi alıp kaçmaya başlar. Bunun üzerine devenin sahibi arkasından şöyle seslenir:
“Dur! Deve senin olsun, helal olsun. Ama sakın bu olayı kimseye anlatma. Eğer anlatırsan, insanlar bir daha çölde gerçekten yardıma muhtaç birini gördüklerinde ‘Ya bu da yalancıysa?’ diye düşünüp yardım etmezler. Sen benim devemi değil, insanların birbirine olan merhametini çaldın.”
Bu ve benzeri hikâyeleri duymuşsunuzdur. İyi niyetiniz suistimal edilince insanın çok zoruna gider ve kimseye yardım etmek istemez. Ancak şu da bir gerçektir: Herkes karşısındakini kendi gibi sanır ve bu da büyük bir yanılgıdır.
Pazarlık sünnettir ama ben beş kuruş dahi indirim yapmadım. Öğrencilerin ara tatilinde evi boşaltıp memleketlerine döneceklerini söylemişlerdi; anlaştık.
“Abi, biz okullar kapanınca gideceğiz. Evden çıkalım mı yoksa kiraya mı çevirelim?” dediklerinde, ben de:
“Üç dört ay için başka yere taşınmanıza gerek yok, düzeninizi bozmayın. Kira yirmi lira.” demiş ve o da kabul etmişti.
Kira günü geldiğinde mesaj attım. Bana şöyle yazdı:
“Maaşlarımız ayın üçü ile beşi arasında yatıyor. Cenazemiz vardı, İstanbul’a gittim geldim, ıban ver,salı ya da çarşamba göndereyim.”
Kapısına dayanacak değildim ya… İnsanın zor zamanlarında yanında olmak gerekir. Çünkü acıya acı katmak insanlığa yakışmazdı.
6 Nisan'da şunu yazmış:
“Hüseyin abi, biz dört beş gün sonra gidiyoruz, haberin olsun. Eşim burada kalmak istemiyor.”
“Yolcu yolunda gerek” demişler… Selametle.
