Sus Yüreğim Sus

Demedim mi yüreğim,

dokunma o közlere?

Önce ışık gibi parlar,

Sonra içten içe söner.

külünü savurur rüzgâr,

geriye sadece bir avuç yalnızlık kalır.

Bastığın toprak ayaklarının altından kayar,

tutunduğun her dal elinde kırılır.

Ne bir dalga seni kıyıya çıkarır,

ne de bir el uzanır o karanlık kuyudan.

Her gece kendi derinliğinde boğulursun,

kendi adınla çağırır, kendi adınla ağlarsın.

Dudakların “neden” derken,

gözlerin hâlâ o ateşe bakar.

Yüreğim…

Bazı ateşler sevilmez,

yalnızca uzaktan izlenir.

Çünkü dokunduğun anda

artık sen değil,

o yangın olur sensin.

Ve bir gün,

ne toprak kalır ayağının altında,

ne dal kalır tutunacak,

sadece dumanı tüten bir harabe kalır

kendi adını taşıyan.