Ömür Heybesinde neyin var

Ömür Heybesinde neyin var

"Oku" dedi Yaradan, ilimle dolsun diye sine, İyi ol, fayda ver, bakma elin kemliğine. Kimse kötü doğmaz ama hayat iter bir yana, Asıl mesele; kırmadan dokunmak her cana.

Şan, şöhret, altın taht; hepsi birer gölgeymiş, İyilikten gayrısı, rüzgar gibi esip geçermiş. Hepimiz aynı beyinle, ayrı dünyalar kurduk, Kimi çiçek açtırdı, kimi dikende durduk.

Evladıma dedim ki: "Yeniden keşfetme dünyayı, Ben yandım, sen yanma; düz git, geçme deryayı." Dinlemedi on beş yıl, yollar dolandı durdu, Tecrübe denen okul, en ağır hükmü kurdu.

Şimdi akıl baştadır ama ömür süzüldü gitti, Zaman dediğin zalim, bir çırpıda bitti. Yapay zeka dedikleri, bizim dünkü özümüz, Ne verirsen onu verir, o bizim aynamız, gözümüz.

İki bin elli kapıda, sırlar faş olacak, Bilgi beyinden beyine, sessizce dolacak. Çipler, üç boyutlu düşler, teknoloji ve hız, Dünya kolaylaştı lakin, huzurda eksiğiz biz...