Ey Mihrimâh'ım

Ey Mihrimah’ım

gördün mü bak

şahitlik ettiğin yeryüzü

bir gözyaşı tarlası

ne de çok sulandı bunca dem

yerde ağlayanlara

eşlik ediyor şimdi yağmurlar

utanır sema

göğe yükselen onca melekten

Ey Mihrimah’ım

gördün mü bak

seyretmeye ar ettiğin yâr yüzü

bir hüzün goncası

ne de çok üzüldü bunca seneler

keder eğirenlere eşlik ediyor şimdi

tüm çizgiler

utanır gülmez

bunca ağlayan gördüğünden

Ey Mihrimah’ım

gördün mü bak

sevmeye kıyamadığın kalbi

lime lime et parçası

ne de çok kıydılar düşünmeden

firakın feryadına eşlik ediyor şimdi

bütün hücreler

utanır istemez vuslat

utanır hasretlerden

Ey Mihrimah’ım

gündüzüme güneş

geceme ay olanım

lâldir halim sus pus

ruh sanki tende mahpus

bu hicran vaktinde

çıldırmak üzere us

bir medet gelmez mi

hû diyarından

Ey Mihrimah’ım

bak dinmez

bir lâhza gülzârım

kesildi takat

yoktur dermanım

söyle

bir damla 

ab-ı hayatta mı sunmazsın

yoksa

okunmayı mı bekler ellerinde

yazılmış kutlu fermanım

Ey Mihrimah’ım

bir kelâm bahşet

sırlı lisanından n’olur

sen konuş bir kere de, 

ben ömür boyu susayım.