AH LAVİNİA...

Düşler…

Öznesi yitim olan

Ya, sonrası…

Göğün tetiklediği zincirleme yağmur damlaları

Aşkın k/özlediği bir umut ki

Ve işte ansızın hâsıl olan o vaveyla

Ne sancı ne sanrı

Basireti bağlanmış olsa ne ki günlerin

Renklerin hicvi ve aşkın hafızası

Sevici sözcüklerin

O minval ki

Kekremsi sevinçlerin reçinesi

Ah, Lavinia

Söyle, özledin mi beni?

Ne düş ne yalan

Göğün bereketi asılı yağmur damlalarında

Selam olsun Mayısa

Selam olsun yarınlara

Bir bulut

Bir de esen rüzgâr:

Söyle yakışıyor mu bahar denen mis kokulu yarınlara?

Açık olmalı gökyüzü

Sadece mavi.

Açık olmalı insanın sözü özü

Ne yalan ne riya

Basmakalıp olmadan renklerin hecelediği

Bir tırnak ki

Ayracı duyguların

Bir ayraç ki

Telaffuzu ne olmalı ki

Görmediğin rüyaların?

Ah, Lavinia

Kuşkonmaz bir kehanet

Hulasası mevsimin

Kurdeşen döken insana özgü ihanet

Saf olsa yürek

Safi duyguların dansı

Bir heceden diğerine seken

Bir de bilincin berraklığı

Sen gibi

Biz gibi

Dost gibi

Sözü dolaştırmadan da

Koymalı noktayı

Yaşadığı kadar

Özgün ve özgür

Yaşattığı kadar

Neyse artık kader

Kederi yolcu edip

Önüne b/akmalı insan

Sevgiden ve umuttan ve de inançtan

Taviz vermediği kadar

Tut elimi

Turuncu güneşin gözlerinde

Özlediğim kadar tüm renkleri

Çiçeklerin rengi

Notaların tizi

Duygularınsa tini

Kuşlar gibi özgür

Kuş gibi de hafif oldu mu insan

Söyle kim tutar seni kim tutar?

Yeltendiğin her hayal her umut

Sözcüklerin bakracı

Dilersen unut beni

Uyuttuğun kadar göğsünde tüm sevdiklerini…