Bil Mukabil Hayat Ve Umut

Müstakil renklerdi ışık ve aşk

Topraksa gürültü bir var oluş

Ki

Yokluğa da açılan pencere

Münzevi bakışlar çetelesi

Hengâme boyutsuz

Ne de olsa insanın haiz olduğu külfeti

Süpüren boylu boyunca

Nameler…

Sökün eden.

Hazzı coşkunun

Bazense insan, insanın içimi kemiren

Mağdur bir b/akış

Ve bir çocuk

Baytı kaçsa artık özlemin

Ve işte küpeştesinde varlığın

Dikili beyanlar caddesi

Sözden de öte

Özüne sadık her insan her nesne

Kurusıkı bir tebessüm ne ki

İçtenliğin, dostluğun bakiyesi

Ötesiz sevinçleri çağıran

Yükü ağır olsa bile

Nasıl ki Mevla’da saklı derman

O gönül ki:

Tuttuğu çetelesi…

O boyunduruk ve de

Göğün katmerli ışık huzmesi

Bayır aşağı

Dağ başı

Yokuş yukarı

Ve attığın her adım

Atılan her nutuk

Ayracı duyguların

Bazen kısık bir lehçe

Bazen savruk

Kuytular değildir de haznesi insanın

Ve işte o tek yerleşke

Endamlı bir nizam

Yerden göğe uzanan

Haysiyet ve iman ve insan

Kulvarlarda saklı ihtimam

Severken doğan bazen

Bir hüsran da değil

Umudun peçesi

Varsın savursun o yaşlı kurt

Savursun da pençesini

Kaçmak değil aslolan

Savaşmaksa insanın düşen payına

Ayakta kalmanın hatırına

Bil mukabil sevinçler

Bil mukabil hayat ve umut

Bir mukabil dostane bir nutuk

Arzı endam eden o ihtişamlı ufuk…