İçimde Dinmeyen Yağmur...

Gece ağır
Sessizlik çökmüş şehrin omuzlarına
İstanbul bile suskun bu gece
Yağmur konuşuyor sadece
Kaldırımların dilinde yorgun ve derin.

Aldım sandalyemi oturdum pencereye
Bir ben varım, bir de karanlık
Camlar puslu
Tıpkı içim gibi tıpkı gözlerim gibi.

Şimşek çakıyor ansızın
Bir anlığına aydınlanıyor her şey
Sonra yine karanlık
Tıpkı umutlarım gibi gelip geçen.

Saatler durmuş sanki
Zaman yürümüyor bu gece
Düşünceler üst üste devrilmiş
Kalbim altında kalmış gibi.

Yağmur yağıyor
Ama bu şehir alışık böyle gecelere
Ben değilim
Ben ilk defa bu kadar sessiz bu kadar kırgınım.

Bir şeyler eksik
Adını koyamadığım bir boşluk
Ne yapsam dolmuyor
Ne sustursam dinmiyor içimdeki ses.

Belki sabah gelir
Belki gün ışığı değince yüzüme
Bu pus silinir camlardan
Ve ben
kendime geri dönerim.

Çünkü bilirim
En karanlık an şafağa en yakın olandır
Ve her yağmur
Biraz da insanı kendine
yaklaştırır...

Hüseyin YANMAZ
31.03.2026