Açlığın Sessiz Çığlığı...

Gün doğdu umut yok artık
Şehir yorgun dert çok artık
Cepler boş yük ağır bizde
İnsan suskun dünya kör bize

Bakkal yolu dert dolu şimdi
Her fiyat yara derin şimdi
Selam eksik sözler kayboldu
Gözler yere düştü şimdi

Pazar yeri dolu taşar da
Alan yoktur herkes kaçar ya
File değil elde keder var
Boş döner her sefer bize yar

Çocuk susar gözler nemli
Sonra alırız derler hep
Anne suskun baba yorgun
Ev dolu sessiz vurgun

Herkes kendi derdine düşmüş
Komşu komşuya küs durmuş
Göz gözü görmez olmuş artık
Kalp kapalı sözler kırık artık

Yan yanayız ama uzak
Bir selamı görmez olduk
İnsanlığı unuttuk biz
Yabancı olduk hepimiz

Çöp başında umut aranır
İnsanlık orda sınanır
Bir lokmaya düşmüş ömür
Sor kendine Bu mu ömür

Bir gün elbet doğar umut
Dağılır bu kara bulut
Yeter artık kalk ayağa
Gün doğacak bu toprağa...

Hüseyin YANMAZ
28.03.2026