Dizginleri kopmuş bir kıyamet kopuyor damarlarımda,
İçimde binlerce atlı,
mahmuzluyor zamanı.
Nallarında ateş,
yelelerinde rüzgârın en hırçın hali;
Her adımda biraz daha yıkılıyor
içimdeki o eski kale.
Gözlerin, unuttuğum bir lisanın en keskin,
en amansız cümlesi,
Okundukça kanatan,
sustukça infaz eden bir hüküm gibi...

Sürgün yemiş bir coğrafyayım ben,
haritası yırtılmış,
Çatlamış topraklarımda yankılanıyor dilsizliğin sancısı.
Şimdi gece, mürekkebini bir zehir gibi ruhuma döküyor,
Siyah bir kadife gibi örtülüyor
üzerimize bitmek bilmez hırsımız.
Karanlık,
artık sadece senin teninde parlayan o kör edici ışık,
Ve ben,
o ışığa çarparak küle dönmeyi dileyen bir pervane...

Dudakların, bin yıldır mühürlü
yasaklanmış bir mabedin kapısı,
Açılsa, kutsal bir günah gibi
serpilecek ruhumuzun boşluğuna.
Vur mahmuzlarını kalbime,
bir an bile acıma canım;
Çünkü bu yangın,
küllerimizden başka bir evren doğuracak bize.
Kendi enkazımızdan yükseleceğiz,
en büyük yıkımımız aşk olacak.

Gözlerindeki o keskin cümleyle infaz et beni,
çekme bakışını,
Öyle bir öp ki;
Zaman utansın durduğuna,
atlar yorulsun, kıyamet kopsun.
Sürgün edildiğim bu kimsesiz coğrafyanın tek sahibi sen ol,
Varsın dilsizliğim bir ömür sürsün, ne çıkar?

@@@@@@@



Belki ruhlar henüz bedenlere taksim edilmeden evvel,
Bir melek bizim isimlerimizi " Levh-i Mahfuz "da
aynı yaprağa kazımıştı.
Sen, kaburgamdaki o kadim boşluğun tek sahibisin;
Biz, balçığa can verilmeden çok önce,
bir ışık huzmesinde vuslata ermiştik.
Yeryüzü sadece bu muazzam randevunun
solgun bir taklidi şimdi....