Yorma

Yerinde durulmayan bir dalganın izlerini taşır gönlüm.

Işıksız sabahların ser’inde aydınlanır ancak.

Ilık ılık vuruyor içime yazgı

acı su misali ücrada.

Sanıyorum, sanık benim

masum, zalimin kuytusu!

Zalim, masumun uykusu!

Ne zamandır bağırıyorum?

Biraz da susayım

düşsün üzerime kasvet,

içeyim gözyaşlarımı

fısıltılar boyasın gecemi bu sefer

çığlıkların yerine.

Ne oldu birden sustular?

Sessizliği kustular?

Beklerken asırları

asırlar beni sayıklar ya

yoldaş olur acı ten

sancıyı eler içime bir bir..

Konuş artık gece..

Vur yüzüme hepsini

sineyim köşelere iyice.

Söyle ki bileyim elem’in rüyasını..

Sayılmaz oldu zaman..

kelimeler yazmak istemiyor beni

gece(ler) uyumak istemiyor koynumda.

Keskin sesler..

nefsim kadar sivri

nefesim kadar isli..

fısıltılar bile üşüyor, çırılçıplak üstünde.

Ölümün gölgesinde yürüyor korkular

gözlerimde tükenen sürur’un eseri bunlar.

Bil istedim gece..

yorma beni bu sefer.