Ne zaman sırrına ersem bu diyarın

semadan yere serilir gözlerim
düşten uyanır hislerim
geceden güne kalkar tenim.

Kefilim yaşamaya
lakin ölümdür gerçek,
canın emaneti el’in kısmetiyken
bedelidir bir sualin.
Kimin suçu
neyin ucu bu cefa?..

Saydam bir liman
ve kırık can parçaları gibi gemiler,
eşikte bir bavul(lar)
adımların bekçisi.

Ne güzel mırıldanıyor deniz,
ne ilk ne son ömür
ve kış ile yaz sadece..
Gece, gündüz göç örtüsü
daim hür mevsimi
mavisel doğuşun tan yeri..

İçimde saklayamıyorum artık
sevmek vakti...