Karartma

Çiğ düşmüş  dudaklarına , hiç bahar gelmemiş ellerine... üşümüşüm...
Kurduğum  farklı  hayal-i suretlerde seni arıyorum ve de düşlerde,
Bilmiyorsun ama  ben! kimsenin olmadığı bir gezegende yaşıyorum ...
Hiç aklımdan çıkmıyor o son gülüşün,
Hangi nisan yağmuru değmiş saçlarına ,
Bu sözler kimin , yalnızlığıma armağan ediyorum..

Zıtlıkların uyumu vardı hani,
Gece - gündüze ...
Kötülük - iyiliğe ...
Işık - karanlığa muhtaçtı...

Yanlış yer ve yanlış zamandı , bize kalan  kulpu kırık bir fincandı...
Sen! Sen gene misafir ol  eskimiş bu gönül tahtıma...
Kim bilir! belki yeşerir gönlümdeki otlar senin bahtına ...
Üzme kendini ve sakın kalbini karartma...