Muhalif Necmi 2

Ben Necmi Essahlı. Esasen evvelinde tanış olmuş idik. Bana doğduğum günden beri Muhalif Necmi yahut Essah Necmi derler.

Hoş göründüğü gibi ve olduğu gibi görünen biriyim. Anam beni doğurduğu gün ebe vursa da ağlamayarak ilk muhalifliği yapmışım. Sonra bir şeyi kabul edersem kolay vazgeçemem.

Hani demiştim ya size renkli televizyonlardan, akıllı telefonlardan, doğum günlerinden hoşnut olmam diye. Esasen o zaman tam tanışamadık hadi size biraz hatıratlarımı anlatayım. Sizde bu Muhalif Necmi'yi yakinen tanımış olun.

Ben Necmi Essahlı. Otuz Bir Aralık  1974 İstanbul doğumluyum. Babam Hikmet doktor, annem  Sevda hanım ise Gazeteci idi. Ben doğarken bile muhaliflik etmişim. Annem 1 ocak günü hastaneye yatıp sezaryen ile doğum yapmayı düşünürken ben senenin son günü, bir gece vaktinde doğuvermişim. yani yeni yılın ilk doğan bebeklerinden olmamak için acele etmişim. 

Doğduk, büyüdük ama normal bir çocuk değildim. Okulda ders vakti oyun oynarken sokakta şiir yazıp, kitap okuyup ödev yapan bir afacan çocuktum.  Üzülünce güler, Sevinçliyken gözlerim dolardı. 

Biraz hızlı gidiyorum anlatmaya ama fıtratım böyle. Ne yaşadım ki uzun uzadıya anlatayım sizlere. Ve geldik o önemli virajlardan birine. Viraj demişken ben hiç ehliyet almadım. Nedendir bilinmez ama yürümek bedava iken taşıta para vermek mantıksız gelmişti o zamanlarda. Galiba hala aynı düşünüyorum. Geldik meslek seçimi denen o aman vermez, babanın, annenin, komşunun, televizyondaki amcanın ve hatta durakta bekleyen ihtiyarların bile öğüt verip sen şu ol dediği zamandı. Babam emekli olmuş ama üç oğlunu ve iki kızını doktor yaptıktan sonra gözü bana ilişmişti. 

Çalışmak elbette elzemdi ve okumakta. Ama ben hem mahalleyi hem babamı dinlemedim. Sağlıkçı oldum ama bir Hemşireydim geçen 2018 baharına kadar. O dönemler genelde kadınlar hemşire olurdu. Yazılı olmayan bir kuraldı. Yazılı değilse elbette muhalefet edecektim ve ettim de.

Babam pek sinirlendi. Koca başhekimin oğlu hemşire olamaz dedi. Dilde ince bir kemik vardır derdi annem, galiba benim dilimde yoktu. Babama Koca Başhekim emekli oldu artık hemşire olabilirim dedim. Pek tabi ilk zamanlar garip karşılasa da, babam beni en iyi anlayan kişiydi. Bazen bana sen filozofsun derdi. Ben ise haykırırdım hayır değilim. 

Ben gerçekten neydim.  İnatçı bir keçi yahut doğuştan muhalif birimiydim?

Sonra askerlik, meslek derken iş geldi evlenip yuva kurma meselesine. Babam ve annem beni iyi tanıyıp bellemişlerdi. İnanır mısınız hiç evlen diye laf bile etmediler ve beni kendi silahımla vurup yuva kurmama sebep oldular.  Evlilikte muhalif olmam imkansızdı. Eşim bana şunu yap, bunu yap demezdi. Oda anlayışlı idi. Zaman geçti yıl 2012 aylardan Kasım. Tek başıma hayata tutunmaya çalışıyordum. Güzel günler geride kalmıştı. Babam, annem, kardeşlerim ve eşim teker teker gitmişti. Artık çalışmak da içimden gelmiyordu. Biraz gayret dedim ve 2018 baharında istifa ettim. Neden o ilk an istifa etmedim diye sormayın. Ben muhalif Necmi en başta kendime muhaliflik ettim.  Esasen çocukluktan beri doktor babama imrenip onun gibi olmak istiyordum ama gel gör ki muhaliflik beni istemediğim bir yola soktu. 

İçiniz kararmasın ilk yazıda sizlerin gözünden biri vardı sadece. Şimdiyse bir köşede oturmuş ilk defa sorgulamadan konuşmaya yahut bir şey yapmaya çalışan biri var. 

Ben Necmi denemeden hep korktum. Ne tavuk döner yedim, ne doğum günü kutladım. Giden her sene için yılın son günü teşekkür ederken, yeni yılı bittiği son ana kadar sevmedim. Doğum günümü hiç kutlamadım. Yaş almak marifet değildir dedim. Eğer yaş almak marifet ise o zaman happy birthday to you karga demeli dedim. 

Akla takılı kalmasın iki kızım ve iki oğlum var. Onlar şükür ki benim gibi değiller. Uyum sağalar, düşünür ve isterlerse muhalif olurlar. Eşim onların isimlerini belirlemiş ve bana da sakın bu isimleri koyma demişti. Ben ise dinlemedim koydum. Eğer eşim bu zekice hamleyi yapmasa çocukların isimleri nasıl olurdu bilemiyorum. En büyük oğluma sırf sevdiğim için Kereviz ismini koyacaktım ve eşimde onay verince vazgeçtim.

Anlayacağınız dostlar ama hüzünlü ama komik bir seriye başladık sizlerle. Ben Necmi Essahlı teşekkür ederim derdime ortak olduğunuz için.