Papatya

 PAPATYA 

Kaldırımda gördüm seni,

Bir selvi gibi ince, sessiz, zarif…

Baharı üstüne giymişsin de

Kimselere fark ettirmiyorsun.

Elimi uzattım, dokunamadım,

Ürpertmekten korktum seni;

Bir adım geri durdum,

Özlemek daha ağır geldi.

Gözlerin sağa sola dalarken

Geçenlere umut dağıtıyordun sanki,

Ben izledikçe içim burkuldu—

Demek ki ben seni hiç tanımamışım.

Sonra bir çocuk eğildi ansızın,

İnce belinden kıvırdı hayatını,

Kopardı, kokladı usulca…

“Anne bak,” dedi, “papatya.”