Sen Yoktun

Sen yoktun koskoca bir kış çıktı şu baharın içinden

Kurdeşen düştü kardelenlere 

Kocadı durduk yere yeryüzü 

Sen yoktun...

Ulu orta ağardı tan yeri

Utandım günün doğumundan 

Geceler eğdi mağrur başımı

Titredi ruhumun kazık bağları

Sen yoktun...

Uyandım bir heves

Nazını çektim güneşin

Kıpır kıpırdı denizin içi

Derinlerde aradım yitik benliğimi

Sivri dilli dalgalardı yakan canımı

Sen yoktun...

Kuzuya döndü istemsizce şu cengaver yüreğim

Geçmedi hiç bir günüm keşkesiz 

Eskidi artık kabı etiketli ömür defterim

Kelime kelime taradım her bir satırı

Sen yoktun...

Sesi kesildi plakların

Çivisi çıkmış dünyaya nispet

Teli kopan saz gibi sükut şimdi her yanım

Perdeler yetim nağmeler öksüz kaldı

Sen yoktun...

Alıp başımı yürüdüm gölgemle beraber 

Çıkamadım şehrin dar sokaklarından

Oturdum ağladım gizli gizli kaldırımlarda

Şahidim oldu boynu bükük lambalar

Sen yoktun...

Seni beni yoktu dünyanın 

Çilesini çekendi güzel yaşayanı 

Her nefeste bir şükür 

Her nefeste bir sabır vardı

Sen yoktun...

Bir insan çıktı aklanıp paklanmış şu hayatın içinden

Hayaller düştü heveslere

Varla yok arasında bir sır gibi 

Sen yoktun.

Cemil Baştürk 

06.05.2026