Balçıkla Sıvanmaz Güneşin Nazı Ve Sırtı

Solgun değil asla silik hiç değil:

Belki de el yazısı gibi yazılmış kubbeye ve eşiğinde ömrün, beşiğinde güdülerin ve işte neşreden soytarı bir sitem de değil belki de refüze edilen o sabır ama katık ettiği kadar insan iradesini, nefsine ve solundaki gamlı notayı bertaraf edip nasıl ki sağ eliyle açtığı o kilit ve dilinde Besmele.

Hâsıl olan.

Havsalanın bazen almadığı ne ki ne?

Hafızada kayıtlı sonsuz nüans ve güfte: aşık atanlara da cevap vermeden ve işte peyderpey yürekten serpilen.

Bir nida ki s/onsuzluğun c/esaretini giyinmiş.

Bir riya ki: insan neslinde nicesini sözüm ona kirletmiş.

Bir rüya ki: gözü açık görülesi de değil gel gör ki göğüs çeperinde günbegün büyüyen bir ateş ne de olsa insan olmanın ritmi ile kul köle olmadan da bir diğerine ve künyesinde asalet yazan bir manivela.

Seğiren gözlerinde iklimin, uçuşan bulutlar misali.

Serpilen yüreğinde sevgilinin, unutulan kuş misali.

Sararan yaprağı yeniden yeşerten umut gibi.

Sona bırakılan her v/edanın değil mi ki enkazı ve işte külünden doğan Anka misali.

Sökün eden duygular da yok artık çünkü çeperinde zihnin kayıtlı bir reverans ve referans.

Salkım söğüt de değil artık ruhlar ne de olsa daha bir temkinli, yaşarken insan.

Coğrafyalar ötesi.

Dilden dökülen nice hecesi.

Daldan dala konan da değil dağdan bayırdan yuvarlanan taş gibi kaya gibi büyüdükçe arzu ve tutkuya dönüştükçe duygu ve işte hayatını inşa edene nasıl da razı yüce Tanrı elbet layıkıyla kul olmanın bilincinde soyundan sopundan da taviz vermeden nasıl ki insan bağlı olmalıdır genine ve soy ağacına…

Milatlar deviren.

Miadı dolan kimi zaman.

Mizacı ne yitik.

Nirengi noktası asla değilken devrik.

Hazzı değil ömrün, varsa yoksa insanın hası ve ederi altın değerinde nasıl ki düşse bile çamura balçıkla sıvanmaz güneşin nazı ve sırtı…

Nazlı bir hayat hikâyesi…

Nazenin yüreğin atlattığı onca badiresi.

Dile gelmese bile yola gelen:

Dile gelmese bile asla yoldan çıkmayan…

Yalanın dolanın bol miktarda olduğu o yorgun kafilelerin verdiği molada gülümseyen bir tanrı gibi nasıl ki göktür ve yerküre aşkın da umudun da neferi solmadığı kadar da yüreğinin o engin feri…