Gerisi Hikaye Be Mirim

Hangi rengin mucidisin yoksa tekil müridi misin saf sevginin, hani bahşedilene duyduğun şükür ötesi bakracında evrenin sen ki: bildiğinden de öte, o saf ve safi çiy tanesi…

Müzmindir insan ırkı:

Köleleşen ruhların azadesi…

Mazlumdur da çoğu

Ne de olsa emri verendir zalimin o solgun nefsi

Hazdır ruhun çaputu

Hasıdır insanın kimine göre kindar ruhu

Kin besler

Ve sever gözükür

Kan kusar

Kızılcık şurubudur içtiği

Ah, naftalin kokulu figanlar

Hep de aynı enstantane

Ah, sevgi fakiri romantik aşklar

Duyguların tekbir getirdiği

Kimine göre yankı

Kimine göre yılkı atı

Kimine göre sofistike bir mecnun

Deryalar aştığı yolların gafuru

Mevsimdir diğerini öteleyen

Şairdir duygulara namzet dizeleri tekmeleyen

Ne köle ne kul olmaya dairdir şairin emeli

Sadece dönük yüzü kubbeye kıbleye

Sadece saf tuttuğu insanlık mertebesinde

Gönül bir hoştur ki

Çok da boştur aslında kimi zaman

Zenneler oynar

Darbuka çalar

Neşesi baki bazense suni

Delicesine raks eder kimi

Kâh sabahın körü

Kâh kaçmışken gecenin feri

Ne adamlar kadınlar gördüm

Gözü açılmamış diyarlardan geçtim

Ne kızlar ne oğlan çocukları

Edepleri kayıp haritaların

Ederleri atık ruhların

Kuytuları

Bilen bilmeyene de asla söylemesin

Çünkü yalandır bildiklerini sandığı

Bilmeyenler gelsinler de sorsunlar bir bana

Gel gör ki:

Değil asla umurumda

Pekişendir insanlığım, asaletim

Yakışandır rengim ve ahlakım ve dirayetim

Atlattığım badirelerden de öte

Attım bir kere ruhumdaki fazlalıkları

O kör kuyu da değil asla umurumda

Düşen düşsün düşürsün de yalanlarını

İnsan kendini bilip de kendine yetebildikten sonra

Ve işte göğsümdeki kafes

Ve işte alnımdaki ak öldürdüğüm nefis

Ve şükrettiğim kadar da aldığım her nefese

Gerisi hikaye be, mirim…