Sultanım

SULTANIM

​Dünya dedikleri bir eski hırka,

Giyerken eskittim, dar geldi ana.

Benliğim gurbette karıştı çarka,

Sılamın yolları, bar geldi ana.

​Sen derdin: "Ömür bal, çile imbiği,"

Sabır; ruhun sönmez, kutsal kandili.

Nefis karanlıkta can çekişirken,

Nurunun kadrini, geç bildim ana.

​Yedi gök çökse de eğmedin başı,

Sustun da erittin bağrında taşı.

Vakur duruşun ki arşa direkmiş,

Dünya saltanatı, ar geldi ana.

​Söndü artık ocak, zaman yetimdir,

Hasret eleğinde, savrulur harman.

Meğer her öğüdün sonsuz gerçekmiş,

Gayrısı gözüme, kâr geldi ana.

​Vefat bir son değil, vuslat eşiği,

Sönmez ruhumuzda rahmet ışığı.

Dünya kavgasıymış nefsin beşiği,

Ömür bitti derken, zor geldi ana.

​Hasret mühürlendi, sustu acı söz,

Şefkatin içimde sönmez kutsal köz.

Mahşere kalmasın, helal et hakkı,

Ayrılık canıma, kor geldi ana.

​Mehmet Bayburt