Eylül'ün Çelik Yürekleri

EYLÜL’ÜN ÇELİK YÜREKLERİ

​Önkuzu öndeydi, bir devrin eri,

Sarsıldı yer ve gök, titredi geri.

Sokaklar daraldı, şehir mahşeri;

Yiğitler sığmadı şu dar kafese!

​O puslu gecede, gökler ağlarken,

Halil’im vuslattı, şafak sökerken.

İlmik boynundayken, dua dillerken;

Abdestli varıldı uçmağa doğru!

​Selçuk Duracık’tır, ilmin kalesi,

Hiç susmadı zindan, hürriyet sesi.

Bir kutsal davanın, en gür nefesi;

Geçit vermedi hiç kara zulmete!

​Pehlivanoğlu’ydu, şafakta vakur,

Yağlı urganlarda, bir destan dokur.

Ananın feryadı, Arş’ta okunur;

Mühürler vuruldu kanlı devrana!

​Kafesler kırılır, ruhlar ezilmez,

Bu sancak düştüğü yerden silinmez!

Ölümü öldüren yoldan dönülmez;

Gürlesin bu destan, yayılsın Arş’a!

​Mehmet Bayburt