Yıkımın Sessiz Hali

Yıkımın Sessiz Hali

Herkes bir bahçe kurar aslında ruhunda,
En güzel çiçeği de en başta koparır.
Kimisi fazla güneşten yakar yaprağını,
Kimisi gölgesinde saklar, nefessiz bırakır.

Korkak olan, dokunmaya kıyamaz,
İhmalin soğuğunda dondurur köklerini.
Cesur olan, sımsıkı sarılır da
Kırar gövdesindeki o ince dalları.

Kimisi susarak gömer sevdiğini,
Derin bir sessizliğin kuytusuna.
Kimisi de feryat figan anlatır,
Sözlerin kalabalığında boğar nefesini.

Çünkü insan, neye sahip çıksa
Onun efendisi sanır kendini;
Oysa en çok kölesi olduğumuzdur
Kendi ellerimizle devirdiğimiz heykel.

Mehmet Bayburt