Ölüm Hakkında

Uzun bir aradan sonra ölümün düşüncesi eski bir dost gibi kapımı çaldı samimi ama zamanın getirdiği soğukluk vardı... Zaman ölümü hazmetmeyi zorlaştırıyor adeta, kabullenemiyorum

Bir gün gözümü kapattığımda aşina olduğum karanlık benim kendi kurduğum bu küçük dünyadaki ütopyamın tek mutlak gerçeği olacak. Bu dünya ve her şey tek seferde benim için silinecek ve anlamını yitirecek adeta hiç var olmamışım gibi kendim için yarattığım bu Dünya çökecek ve ölümün edebi sessizliğine teslim olacak. Uykumun ortasında beni rahatsız eden bu düşünceler adeta beynimde yankılanıyordu. Gözümü her kapattığımda ölüm farklı bir şekile bürünüyordu. Ölüm üzgünlük oluyordu nefret oluyordu utanç oluyordu. Aldığım her nefes ile bu duygular daha da yoğunlaşıyordu. Beynimde bu düşünceler ahenk ile dans ederken içimdeki son umut, ölümün kıyısındaki hastaya müdahale eder gibi ölüme müdahale ediyordu savaşmamı istiyordu fakat nafile.. Umut, ruhumun karanlığında korozyona uğruyor ve daha yıkıcı olan nefrete ve isyana dönüyordu, pişmanlık oluyordu. Adeta biyolojik bir döngü gibi tekrar eden bu iğrenç döngü içten içe kırılgan insan benliğimi parçalıyordu ve hastalıklı ruhumu ölümle besliyordu.Sıcak ama bir o kadar yakın ölüme.. ölüm benim için bağımı asla yok edemediğin bir yakın arkadaş gibiydi. Zaman zaman ona küser geri gelirdim. Bazen teselliyi onda bulur bazen ise ondan nefret ederdim. Adeta ölüm kendi içimde çürüyor ve sürekli farklı bir benliğe ve anlama biçimleniyordu ama maskenin arkası hala çürümüşlük yok oluş edebi uyku ve hakikatin kendisi olan ölümdür. İşte böyle bir gün tüm hayatın boyunca çabaladığım hırslarımız küçük dünyamız ve inşaat ettiğimiz her dünyevi zevkler her şey ölümün gölgesinde kalacak ve edebiyen solacak. (mı) Acaba? Sence? Bence yeterince paran varsa ideallerin gelecek nesillere ulaşabilir yada adını altın harfler ile yazdırabilirsiniz yada hırsın sayesinde adını tarihe yazabilirsin bu gayet mümkün fakat insan özelliği olan ideal ve hırslar korozyonlaşmaya mahkum değilmidir? Fikirler zamanla çöker hırslar ise farklı bir icadın gölgesinde yavaşça ve sessizce yok olur. Para peki? Hayır bu da bir yere kadar devam edecek o da zamanla çürüyecek. İnsan bu dünyada hatırlanmak için bile çürümekle rekabet etmek zorunda. Peki çocuk felci aşısını bulan kişi ve benzer kişiler? Bunlar istisnadır işte fakat genel olarak hepimiz için durum anlattığım gibidir ve hep böyle olacak. Ve olmaya devam edecek her şey bir gün ölecek. Ölüm hayatın kendisidir gerçekliğin kelime karşılığıdır.