Sarılacağım

Sarılacağım

 Birileri bağırıyor

sesleri paslı bir çan gibi

vuruyor şehrin camlarına

Birileri kulak tırmalıyor

geceyi yırtan

kör bir bıçak gibi

“Sordum, kim bunlar?”

Komşular fısıldadı:

— Hırsız onlar…

Alın teri çaldılar,

çok beddua aldılar.

Allah mühür vurdu kapılarına.

Birileri karşı kaldırıma geçti

Ama günahlarının kokusu

Ayakkabılarına sinmişti.

Nereye bassalar

Peşlerinden geldi.

“Sordum: ‘Bunlar kim?’”

— Hak ve hukuk bilmez bunlar

Ellerindeki teraziler kırık,

Çarpıktır vicdanları, dediler.

 Birileri

perdenin arasından bakıyor

Yıllardır sokağa çıkamamışlar

Utanç, yüzlerine çekilmiş

İnce bir tül.

 “Sordum, neden?” 

— İftiracı onlar…

Sözleri zehirliydi,

geri dönüp yaktı kendilerini, dediler.

 Sonra bana döndü komşular:

— Senin ne işin var burada?

Ben, kapıları mühürlenenlere

omuz vermeye geldim

 Günah kokan sokaklarda

çiçek taşıyorum şimdi

 Pas tutmuş kalplere

ellerimi sürüp

Ayna yapacağım onları.

 Hırsızın avucuna

emeğin sıcaklığını,

Zalimin içine

Sızlayan bir çocuk bırakacağım.

İftirayı

dilinden söküp alacağım,

ağzından

hakikatin suyu akacak

 Sarılacağım hepsine.

Öyle sıkı sarılacağım ki

Utançları çözülüp düşecek.

Ve bir sabah

kimse bağırmayacak.

Kimse saklanmayacak perdelerin ardına.

Kötülük

adını bilmeyen bir çocuk gibi

şefkatli bir kucakta 

usulca öğrenecek iyiliği

Barbaros İrdelmen