Son

Gökyüzü yine büründü kendi rengine,

Mevsimlerde kendine göre dengi denginde,

Kuşlar ötüyor ama ben sanki duyamıyorum,

Çok uzakalardalar onları göremiyorum.

Yapraklar kendine ait olan yesili aldılar,

Geride solgun manzaralarını bıraktılar,

Mutluluk ve heyecan sardı şehri yine,

Gülümsüyorsam bundan kime ne?

Yaşamaktı bir umut diyordum,

Buna da kimseyi inandıramıyordum.

Kavgasını yaparken insanlar, 

Zamanın daraldığının farkına varamadılar.

Hep bir pişmanlık ile bitti hayatlar.

Son muydu her başlangıç,

Yoksa her başlangıç miydi bir son?