Yorgun

Yorgunum hem de hiç olmadığım kadar yorulmuşum.

Şimdi öyle bir noktadayım ki, o yorgunluğun az bir üstü yok sanki.

Arşa çıkmışım, ne inebiliyorum oradan ne de daha fazla yükselebiliyorum.

Aynı bu nabızda ilerliyor hayatım.

Bazı hayatların tansiyonu yüksektir fakat bedeninki düşüktür.

Onca zorlanmaya rağmen hayatın akışı yorucu, bedeninki halsizdir.

Bu denge böyle korunabilir mi yaşamak için?

İkisi düşük ya da ikisi yüksek olsa nice olurdu halim?

Şimdi yine bulutlar kapattı güneşi, tam da ısınacaktı yanaklarım seneler sonra.

Kuşlar ötmeyi kesmiş, göç etmişler yine köyümden.

Ağacı olmayan, yuvası olmayan bir yerde ne yapsınlar ki...

Ben de hayatımın köyünden göç etmek istiyorum, tıpkı kuşlar gibi.

Ama biliyorum bu imkansız...

Ben de yorgunum zaten, uçmayada hiç mecalim yok...