Yarım Kalmış Mektup

Dokunma bana, 

Gönlünde o mukaddes ateş yoksa eğer. 

Gönül dediğin bir saray değil ki yıkılıp yeniden kurulsun; 

Burası ya topyekûn aşkına gark olacak bir dergâh 

Ya da tek bir kıvılcımla ebediyen savrulacak bir harabe... 

Sevdim seni bir kere, 

Mecnun çölünde ateşlere gark olmuşum  

Çöl rüzgarı gibi es içime, 

yak küle dönüştür bu aşkı, 

bir daha hiç sönmesin 

Sevemem usulca, sevemem yarım yamalak; 

Ya yakacaksan beni yak 

Veya bir daha hiç dokunma!

Usulca esen yeller ancak ağaçlardan  yaprak döker, 

Bana fırtınalar gerek, dünyayı yerinden edecek tufanlar! 

Yarım kalmış hiçbir hevese yer yok bu sinede; 

Ya nefesinle yeni bir aşk  üfleyeceksin bu kalbe

Ya da bırak, kendi hayallerimle avunayım sessizce...

Ardımda ne bir sitem kalsın ne de yarım kalmış bir ah. 

Bana serin sularla gelme, 

Bana teselliler, sabır öğütleri, usul veda cümleleri getirme. 

Ben ki ömrünü bir kelimenin, 

bir tek nazarın peşinde harcamışım; 

Gözümü kırpmadan adarım neyim varsa 

o büyük sevdanın peşinde.

Eğer korkacaksan yanmaktan, 

Eğer ürkeceksen bu fırtınanın önünde durmaktan, 

Girme bu can evine, dokunma bu heyecana. 

Ben kendi ocağımda, kendi küllerimle baş başa, 

Adını sayıklayan o gizli nehirler de akmasını bilirim. 

Ama gelirsen... 

Evet gelmek istersen

Öyle bir es ki içime, 

Kıyametler kopsun

bir daha hiç dinmesin.

Sen yoksan, 

Üsküdar İskelesi’nde vurup vurup köpüren 

O dilsiz dalgalardır beni avutan... 

Gözlerimin önünden akıp giderken şu koca ömür, 

Her akşam kanlıca sırtlarına çöken ,

o garip, o kızıl günbatımıdır.

Beni hayata bağlayan. 

Ben senin yokluğunu bile öyle derin, öyle sessiz sevdim ki; 

İçimdeki sular artık denize değil, 

Sadece senin o uzak, o ulaşılamaz kıyılarına doğru akıyor.

Bir bilebilsen seni düşünmek hissi nasılmış ?

Hüzünlü bir şarkının son dizesi gibi, 

Hem içimi sızlatıyor ,hem canıma can katıyor. 

Şimdi hangi rüzgâr öpecek saçlarını benim yerime? 

Hangi kalp saklayacak o mahzun bakışlarını? 

Biliyorum, 

her aşk biraz da ayrılık ikliminde büyür. 

Yarım kalmış bir mektup gibi .

Bıraktın beni bu kentin ortasında; 

Ne satırları silinebiliyor adının ,

ne de katlanıp bir kenara koyulabiliyor. 

Eğer bir gün yollarımız büsbütün ayrılacaksa bile, 

Bırak, kalbimin en kuytu köşesinde hep o sönmeyen, 

o asil sızı kalsın. 

Çünkü senden gelen hüzün bile, 

Bu dünyadaki bütün sevinçlerden 

daha azizdir benim için...