Yalanın Tarifi

Yalan

Bir gölge…

Işık varmış gibi,

Ama yok.

*

Yalan;

Uzaktan seslenir “İnan” diye,

Oysa kendi sesi bile

Sahte bir yankı.

*

Yalan;

Tutarsın,

Kaybolur avuçlarında

Erir bir parça buz gibi.

*

Yalan;

Bir rüya,

Uyandığında

Hiç olmamış gibi.

*

Yalan;

Gerçeğin kıyısında,

İnce bir buğu,

Bazen bir fısıltı,

Bazen sağır edici bir çığlık.

*

Yalan;

Sözcüklerin labirentinde kaybolan anlam,

Yüzlerde takılı maske, gözlerde kaçış,

Bir anlık tatlı rahatlama,

Ardından vicdanda ağır bir yük,

Sessiz, ama hiç dinmeyen bir çığlık.

*

Yalan;

İnançların çatırdayan duvarları,

Güvenin kumdan kaleleri,

Yıkılır bir bir

Yalanın rüzgârında.

*

Bir tohum gibi ekilir,

Çorak topraklara,

Büyür,

Zehirli bir sarmaşık,

Sarar benliği,

Boğar nefesi.

*

Yalan;

Işığı çalan karanlık,

Sıcağı emen bir soğuk,

Kalpte açılan bir yara,

Kabuk bağlamayan.

*

Her yalan,

Bir parça eksiltir insandan,

Bir parça koparır samimiyetten.

Geride kalan

Boşluk…

Ve yankılanan

Sonsuz bir pişmanlık.

*

29.04.2026 Konya

Durmuş Ali ÖZBEK

Kültür Bakanlığı Halk Şairi