Babam 3

Hicri ramazandı,miladi Mayıs..

Bir mezar taşına adın yazıldı.

Önce can alıcı; feryat,haykırış!

Sonra da sessizce toprak kazıldı.

Elim yetmiyordu elin tutmaya,

Dilim yetmiyordu çığlık atmaya,

Solum yetmiyordu morga gitmeye,

Yüzünü görünce yüzüm süzüldü.

Acının şehriydi o gün İstanbul!

Yandı koca şehir,kül olmuştu kül!

Dumanı gözümde buharlı bir tül!

Dostun olamayan düşman üzüldü.

Mahşer yeri gibi bir kalabalık!

Namazın kılındı yürekler buruk!

Cemi cemaati tuttu hıçkırık!

Ayaklara düşen yaşlar ezildi.

Ağıt mı bilirdi bizim neslimiz?

Acı konuşturdu döndü dilimiz,

Bülbül gibi figân etti gönlümüz,

Sözler konuşunca sükût bozuldu.

Vuslatım sustu da,hasret şahlandı!

Dermanım dururken dert ayaklandı!

Har alevlendikçe sular saklandı!

Saklanan her şeyin sırrı çözüldü.

Havva Kaya 

Gidişinin bugün tam 7.yılı,zaman unutturmuyor,zaman alıştırmıyor da..Zaman,sadece o acıyla yaşamayı öğretiyor insana .😭