Özümden Damlar Her Şiir

Mikado çöplerine özenen şehirler saklı şiirlerimin içinde ve göçebe mevsimler.

Tutanaklara geçsin lanet

Tutmaksa bir ucundan olsa gerek İlahi Adalet.

Zemheriden göçen bir kar tanesi misali

Ruhumun ekinlerinde saklı buğday başakları

Bense azat edilesi bir tanrı gibi

Geviş getiren iç sesime her meylettiğimde

Ve işte o devasa tarhta saklı mikado çöplerine

D/okunuyorum adeta

Ötelemekse laneti

En çok da şiir olmayı seviyorum

Ve en özlediğim mi?

Annemin saçımı okşayan o narin elleri.

Tutanaklara geçsin ruhumdaki asalet

Akabinde koyuvermediğim gözyaşım

Elbet tutuklusu olduğum

Sadakat, merhamet ve metanet.

Bir şiir bir de şehir ve şair

Ah, gördüğüm en muhteşem üçlü

Dördüncüye gerek yok üstelik

Ne de ne de temcit pilavı gibi söylemlerde bulunan o sefil ahali:

Kimden ziyade?

Neyden ibaret bunca söz bunca ahkâm

Ardı arkası gelmeyen gıybet:

Elbet

Kıyamet

Alameti

Olası gölgelerin rücu eden sökükleri:

Dikmem dikemem de

Diktiğimdir üç beş fidan

Diktiğimdir sevgi

Diktiğimdir imgelerde kaybolan ruhuma eşlik eden

Şiir

Ve nesir

Ve yazmaya doyamadığım yüzlerce hikâye

Dikmem de gözlerimi bir başkasına

Ya da haiz oldukları aşka

Sadece önüme seken

Sadece başımı dik tutan

Arkama da bakmadan

Koştuğum bazen tazı gibi

Sustuğumsa sadece asaletimden

Benim yerime konuşan meleklere ve Rabbime teslimiyetim

Ezelden

Vuku bulan şu yeni gün

Başımdan aşkın işim gücüm

Bazen kindar bazen şaşkın

Kim ise çemkiren

Arkamı dönüp de bakmadan

Yoluma devam

Ettiğimden de öte

Öykündüğüm yoktur asla hiç kimse

Ölümcül demeye ne gerek?

Önce duruş sonra sükûnet

Yoldan çıkmışlarla değil mi ki yoktur alıp verdiğim selamım

Kelamım ise ne yitik ne sıradan

O karanlık gölgeler ise kendi çamurunda boğulan

İçimden fışkıran

Yeri geldi mi susturan

Anbean büyüyen bir ilham

Yeri geldi mi:

Benim yerime konuşan

Kalemdir güzergâhım

Aşktır peri kızının

Padişahı

Şatafatlıdır duygularım

Özneme sadık bir özlemim

Özlemim kime, neye, diye de sormayın

Çömmem de çökmem de

Çözüveririm içimdeki şifreyi:

Ne çaresiz ne de yerli yersiz

Yerinde ve zamanında sokulduğumdur onca yürek ki

İçinde saklı cenneti

Hem misafir hem buyur eden Rabbe zimmetli

Dönmediğim kadar sözümden

Özrümden de taviz vermeden

Özümden damlar her şiir

Ömrüme ömür katar

Misliyle nemalandığım sevgim ve umut kadar…